Voor altijd een droom?

Laat ik eens iets bekennen, iets wat echt puur iets van mijzelf is en niet al te veel mensen van mij weten. Ik heb een droom, die ik in gedachten al honderden keren heb uitgevoerd. Ben er al tig keren aan begonnen zelfs, maar nooit heb ik het volbracht:

Wat zou het toch geweldig zijn als je écht kan schrijven. Nee, niet deze woorden achter elkaar intypen, nee, écht schrijven op een manier die pakkend is. Zo pakkend dat men dingen van je wil lezen. Boeken, verhalen, columns, dat soort zaken. Dat je wat er ook maar in je geest ontstaat een uitlaatklep kan geven aan het papier en dat menig mens er blij van wordt, of herkenning vindt, of gewoon graag leest hoe jij (ik) iets beleeft.

Zou het niet fantastisch zijn, als je een schrijver kan zijn van een boek dat in de winkels ligt. Nee, geen ambities tot het niveau hoogvlieger, ik heb hoogtevrees, dus dichtbij de grond gaat mij beter af. Dat je gevonden wordt door de echte boekenwormen onder ons, die denken bij het lezen van je schrijfsel: kijk dat nog eens vernieuwend zijn en een andere kijk geven dan al het andere wat ik al heb gelezen. Die je een klein publiek geven door mond op mond reclame en dat je mensen kan laten genieten van wat er in je hoofd is ontstaan.

Stiekem is dat toch wel de hoofdreden van het ontstaan van deze blog. Een zuiver fictieschrijver ben ik niet, dus graag gaat het over het leven zelf, wat ik beleef en ervaar. Vandaar ook het anonieme karakter, want schop je mensen niet tegen de schenen als je dingen schrijft die herkent worden, mensen die herkent worden, gevoeligheden die bloot komen te liggen aan de oppervlakte. Ik wil niemand kwetsen, maar wel mijn verhaal kwijt. Het is te fijn om het te verwoorden. Gelukkig is er altijd nog de mogelijkheid van het schrijven onder pseudoniem. Maar goed, het is nu nog ‘slechts’ een droom. Eentje die ik hier een klein beetje beleef en ervaar, met steeds meer mensen die dit kleine domein op het worldwideweb weten te vinden. Het geeft een heerlijk gevoel: wat kan schrijven toch fijn zijn!

10 thoughts on “Voor altijd een droom?

      • Moeten? Bij mij is het een kwestie van willen. Niet anders kunnen. Een onweerstaanbare drang, zoiets. Erg passioneel gevoel ook. Genuanceerder dan de dwang die ‘moeten’ veronderstelt.
        Ik heb dezelfde droom als de jouwe. Misschien nog explicieter: de lokale boekhandel binnen wandelen en mijn boek in de rekken zien liggen. Whoah! Ook ik startte onlangs met een blog. Kleine stapjes om langzaamaan te leren lopen. Net als een beetje vertrouwen in mezelf, en in jou!

        Liked by 1 persoon

  1. weet je, ik had diezelfde droom toen ik een pc in huis haalde. Ik wou er in eerste instantie ook een boek op schrijven. Een verhaal over een meisje dat worstelt met zichzelf. Dat zich seksueel aangetrokken voelde tot andere meisjes, en daar eerst niet wou voor uitkomen. Hoe ze zich afvroeg wat haar omgeving er zou van vinden.

    Maar ik heb het nooit geschreven…
    Ik vrees dat mijn fantasie ontoereikend zou zijn om er een heel boek van te maken.

    En hier hou ik het ook relatief zakelijk, meer mijn persoonlijk dagboek dan het schrijven van fictieve dingen.

    Liked by 1 persoon

  2. In december 2009 begon ik met bloggen.
    Een van de redenen; ik wilde beter leren schrijven.
    Soms ben ik blij met een blogtekst, soms schaam ik mij achteraf voor de schrijffouten.

    Maar blogland geeft mij nog steeds heel veel plezier.
    Dolend over het internet, hoppend van blog naar blog kom ik in contact met andere mensen en andere gedachten.
    En dat is ook heel veel waard!

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s