Lang weekend!

Vandaag is mijn dametje ook al vrij op Goede Vrijdag, dus met Pasen erbij, 4 vrije dagen op rit. Een lang weekend dus voor haar en ook voor mama, want ook mijn stagedag gaat aanstaande maandag uiteraard niet door.

Eerst waren er plannen om vandaag naar Oma en Opa te gaan, die daar ook nichtje en neefje te logeren hebben. Dan zou dametje even lekker met hun kunnen spelen. Helaas, is nichtje ziek en gaat dat feest niet door. We gaan het na het vele ziek-zijn hier niet opzoeken door toch zo eigenwijs te zijn en toch te gaan. Inmiddels hebben we papa al gesproken en kan dametje al wat eerder dan gepland naar haar vader toe om daar het Paasweekend door te brengen.

Ze heeft daar uiteraard heel veel zin in. Logisch, want zoveel ziet ze haar papa niet. Voor kinderen is een weekend om de 14 dagen natuurlijk veel te weinig. Het was echter wat haar vader destijds wilde bij het opstellen van het ouderschapsplan. Ik had co-ouderschap voorgesteld, maar daar wilde hij niet eens over nadenken. Het werd een bezoekregeling en gedeelde ouderlijke macht.

Omdat dametje de laatste tijd op meerdere wijzen te kennen gaf haar vader te missen, ben ik zelfs het gesprek met hem aangegaan buiten haar om. Heb toen aangegeven dat hij best meer tijd met zijn dochter mocht doorbrengen. Hij gaf echter te kennen daar geen tijd voor te hebben. Hij moest immers stand-by staan voor zijn werk die andere zaterdag en zondag deed hij nu eenmaal zijn huishouden, want doordeweeks had hij ook weinig tijd. Nu zie ik niet in waarom je je dochter niet kunt zien als je je huishouden doet, gebeurt hier immers ook gewoon tussendoor en geen tijd hebben voor je dochter, is in mijn ogen gewoon een verkeerde prioriteitstelling. Afijn, we zijn niet voor niets gescheiden, alleen nu lijdt mijn dochter hier onder. Ze mist haar vader, heel logisch. Want als hij er wel is, is hij een leuke papa voor haar. Enkel zal het niet overlopen van de extra momenten buiten de bezoekregeling om. Jammer vind ik dat, vooral voor dametje.

Zo lang als ik kan zal ik haar proberen te beschermen tegen de ik-denk-vooral-aan-mijzelf houding van haar vader. Echter ze wordt ouder en gaat beetje en beetje steeds meer ervaren. Uiteindelijk zal hij zelf haar vragen krijgen voorgeschoteld, mijn dochter kennende. Voor nu vind ik mijn beschermende rol niet meer dan normaal. Met net 4 jaar hoef je je daar nog niet mee bezig te houden. Dat doe ik wel, op de achtergrond, balend als een stekker wanneer hij haar weer eens te kort doet en dat dan weer compenserend met extra mama-aandacht.

Goede timing (NOT) en toch heel dankbaar!

Vandaag is het dan zover: de zonsverduistering. En wat zijn wij, mijn dametje en ik, dan aan het doen?? Juist ja, dan zitten we in het ziekenhuis voor de jaarlijkse controle van dametje. De afspraak is om 9.50 uur, dus we moeten daar al eerder zijn en het op tijd lopen van het spreekuur is uiteraard geen garantie. Niet dat ik daarover wil mopperen, want toen wij de arts nodig hadden nu alweer 4 jaar geleden, was er ook alle ruimte voor ons. Maar toch… het steeds donkerder worden van de lucht zullen we dus grotendeels moeten missen en een blik op de zonsverduistering wellicht ook wel.

Nu is het geen ramp van levensbelang hoor en het is nog niet eens gegarandeerd dat de zon dan hier schijnt, maar toch vind ik het wel jammer. Zoiets gebeurd maar een paar maal in je leven en is toch wel mooi om te aanschouwen. Al heb ik hier ook geen eclipsbrilletje, dus echt turen naar de zon wordt het toch niet.

Aan de andere kant moet ik niet zeuren, vind ik zelf dan! Het is fijn dat de controle er nog steeds jaarlijks is, ook al is er met de kleine meid nu niets aantoonbaar meer mis, dat is wel anders geweest net na haar geboorte! Ze is heel ziek ter wereld gekomen en het had niet veel gescheeld of we hadden haar niet meer gehad. Gelukkig voelde ik aan tijdens mijn zwangerschap dat er iets goed mis was, waardoor ze uiteindelijk eerder is gehaald. Ze had de zwangerschap anders niet overleefd, als ik had moeten wachten tot ze zelf besloot eruit te komen, want ze was al in de baarmoeder heel ziek. Ook na de bevalling heeft ze moeten vechten voor haar leven, wekenlang in het ziekenhuis. Pas na 7 weken ging ze vergezeld van medicatie mee naar huis. Ze heeft een behoorlijke achterstand moeten inhalen en dat is haar wonderwel gelukt. Nu op 4-jarige leeftijd is er geen achterstand meer te bespeuren. Sterker nog, ze loopt op sommige gebieden wat voor. Kan je nagaan wat extra stimulering kan doen!

De controle is dus nog ‘slechts’ uit voorzorg en het monitoren hoe het nu met haar gaat en of er klachten zijn die gerelateerd kunnen worden aan destijds. Geen idee hoe lang de kinderarts haar jaarlijks wil terugzien, wat ook niet uitmaakt. Helaas kunnen de symptomen ook op latere leeftijd nog bij haar naar boven komen, dus dat ze in de gaten wordt gehouden is enkel maar goed.

Toch sta je op zulke dagen even extra stil met hoe een wondertje ze eigenlijk is, zoals ze nu rondhuppelt door het leven. Dat had heel anders kunnen zijn, de prognoses waren immers nogal vaag. Dus, ja ik ben dankbaar, intens dankbaar voor hoe dametje het nu doet! 🙂

Poppendokter en bed verkocht

Vanmorgen liep kleuter trots met haar handen vol de deur uit. Pop werd goed vastgehouden, want vandaag mogen ze allemaal een knuffel of pop meenemen naar school, die dan mee kan naar de poppendokter. Momenteel is mijn dametje haar favoriete thema bezig op school: ziekenhuis 🙂 . Urenlang kan ze ermee doende zijn, alle poppen en knuffels zijn al vele malen ziek geweest en mama wordt ook goed verzorgd. Helaas ervaart ze te vaak en naar mijn idee te lang dat mama ziek is. Helaas heb ik het nu even niet voor het zeggen, al lijkt er wat verbetering op te treden.

Dus met pop en al naar school. Daarnaast de lunch-tas compleet en gaan met die banaan. Ben nu al benieuwd naar de verhalen die ik vanmiddag weer te horen krijg. Pop zal hopelijk weer helemaal beter zijn!

Met mijzelf gaat het dus heel langzaam aan vooruit. De klachten zijn nog niet weg en geregeld hevig aanwezig, maar toch voel ik me beter als gisteren. Het algehele gevoel van ziek zijn, begint te verdwijnen. Het is nu meer nog een ziek hoofd en de benauwdheid, de rest van mijn lichaam is weer een beetje mens. Lang leven de antibiotica zullen we maar denken! Mag ook wel een keertje na anderhalve maand dat er verbetering optreedt.

Mijn gedachten beginnen alweer langzaam richting, zal ik even dit, of zal ik even dat te gaan. Ook een teken dat het vooruit gaat. De energie is er nog niet echt overvloedig, maar er kunnen weer kleine taakjes worden beetgepakt.

Het wordt tijd om eens te gaan ruimen in huis. Opruimen geeft lucht, denk ik dan maar. Gisteren ben ik begonnen met het kinderbed van kleuter op marktplaats te zetten en zowaar nu al bezig de deal te sluiten. Als het goed is wordt het morgen opgehaald. Hier weer iets meer ruimte én ook nog een paar centjes rijker. Goed bezig!

Eigenlijk moet ik nog veel meer spullen op marktplaats zetten… DOEN is het antwoord. Ik weet het! Op de een of andere manier blijf ik toch nog vaak in het denkwerk hangen. Terwijl als ik nu eens wat meer zou doen, het een heleboel gepieker zou schelen van binnen. Maar soms is het zo verrekte moeilijk om te beslissen wat dan te doen. Doe is dit of doe ik dat… de eeuwige twijfelkont dus en nu ben ik niet eens een weegschaal van sterrenbeeld. Afijn, het bedje is waarschijnlijk morgen eigendom van anderen en geeft hier in huis weer wat ruimte terug. Ik ben tevreden.