Lang weekend!

Vandaag is mijn dametje ook al vrij op Goede Vrijdag, dus met Pasen erbij, 4 vrije dagen op rit. Een lang weekend dus voor haar en ook voor mama, want ook mijn stagedag gaat aanstaande maandag uiteraard niet door.

Eerst waren er plannen om vandaag naar Oma en Opa te gaan, die daar ook nichtje en neefje te logeren hebben. Dan zou dametje even lekker met hun kunnen spelen. Helaas, is nichtje ziek en gaat dat feest niet door. We gaan het na het vele ziek-zijn hier niet opzoeken door toch zo eigenwijs te zijn en toch te gaan. Inmiddels hebben we papa al gesproken en kan dametje al wat eerder dan gepland naar haar vader toe om daar het Paasweekend door te brengen.

Ze heeft daar uiteraard heel veel zin in. Logisch, want zoveel ziet ze haar papa niet. Voor kinderen is een weekend om de 14 dagen natuurlijk veel te weinig. Het was echter wat haar vader destijds wilde bij het opstellen van het ouderschapsplan. Ik had co-ouderschap voorgesteld, maar daar wilde hij niet eens over nadenken. Het werd een bezoekregeling en gedeelde ouderlijke macht.

Omdat dametje de laatste tijd op meerdere wijzen te kennen gaf haar vader te missen, ben ik zelfs het gesprek met hem aangegaan buiten haar om. Heb toen aangegeven dat hij best meer tijd met zijn dochter mocht doorbrengen. Hij gaf echter te kennen daar geen tijd voor te hebben. Hij moest immers stand-by staan voor zijn werk die andere zaterdag en zondag deed hij nu eenmaal zijn huishouden, want doordeweeks had hij ook weinig tijd. Nu zie ik niet in waarom je je dochter niet kunt zien als je je huishouden doet, gebeurt hier immers ook gewoon tussendoor en geen tijd hebben voor je dochter, is in mijn ogen gewoon een verkeerde prioriteitstelling. Afijn, we zijn niet voor niets gescheiden, alleen nu lijdt mijn dochter hier onder. Ze mist haar vader, heel logisch. Want als hij er wel is, is hij een leuke papa voor haar. Enkel zal het niet overlopen van de extra momenten buiten de bezoekregeling om. Jammer vind ik dat, vooral voor dametje.

Zo lang als ik kan zal ik haar proberen te beschermen tegen de ik-denk-vooral-aan-mijzelf houding van haar vader. Echter ze wordt ouder en gaat beetje en beetje steeds meer ervaren. Uiteindelijk zal hij zelf haar vragen krijgen voorgeschoteld, mijn dochter kennende. Voor nu vind ik mijn beschermende rol niet meer dan normaal. Met net 4 jaar hoef je je daar nog niet mee bezig te houden. Dat doe ik wel, op de achtergrond, balend als een stekker wanneer hij haar weer eens te kort doet en dat dan weer compenserend met extra mama-aandacht.

Had niet gedacht dat ….

…. bloggen me zo goed zou doen! 🙂 

Ongelooflijk! De eerste blogmaand is nog niet voorbij (7 maart begonnen) en het schrijven gaat als een trein! Zoveel om over te schrijven, in mijn rustige hectische bestaan als single-mama, die probeert naast het mama-zijn ook nog tijd te vinden om haar andere ‘petten’ geregeld te dragen. De ‘blog-pet’ is er extra bij gekomen, als onderdeel van de ‘ontspanning-pet’. Nooit had ik gedacht dat het me zo goed zou doen om mijn gedachten hier weg te schrijven.

De keuze voor een ‘anoniem’ blog is goed geweest. Ik voel me vrijer om te schrijven wat me bezighoudt. Het heeft een haast therapeutische waarde soms, om wat er in mijn hoofd omgaat, te verwoorden hier. Alle reacties van lezers worden zeer gewaardeerd, echt super bedankt daarvoor! Ook merk ik dat er soms herkenning is, wat een fijn gevoel geeft. Het is dus niet dat ik hier alleen mee rondloop op deze aardbol. Ook, als ik andere blogs lees, herken ik geregeld gedachten die anderen delen. Ja, het is echt een fijn medium.

Langere tijd geleden blogde ik ook, maar toen niet anoniem. Dat hield in dat ik niet altijd zo vrijuit besprak waar ik tegenaan liep in het leven als nu hier. Ook verbaast het me dat ik binnen korte tijd al een leuke groep volgers heb gekregen. Ik dacht dat enkel de blogs met allerlei lifestyle, fashion, reviews en andere hippe zaken, zoveel volgers kregen. Binnenkort begroet ik wellicht wel mijn negenentwintigste en dertigste volger (via wp). 🙂  Stiekem toch iets waar ik wel een beetje trots op ben *bloost*. Ik had echt niet gedacht dat zoveel mensen graag meelezen, wat er zoal in mijn leven passeert.

Met veel plezier schrijf ik verder en lees ik verder, want ook de blogs die ik volg, blijven toenemen. Soms loop ik zelfs even achter met reageren, als het leven buiten blogland even teveel aandacht van me vraagt. Toch probeer ik dagelijks echt tijd in te ruimen om hier van me af te schrijven. Daardoor kan ik daarna veelal hetgeen ik hier geschreven heb, parkeren en verder gaan met andere zaken die mijn aandacht vragen. Dus ik kan het iedereen aanraden. Klim in de spreekwoordelijke pen en vertel aan jezelf wat je beleeft en je zal merken dat het oplucht. Je bent het ‘kwijt’. Het hoeft natuurlijk niet in een blog, een schrift voor jezelf werkt even zo goed. Al kan ik je vertellen dat de reacties die je online krijgt ook weer enorm goed kunnen doen en je net even dat kleine zetje kunnen geven dat je nodig hebt, of het beetje begrip waar ieder mens soms naar snakt.

Mijn hoofd loopt over

Lastig is het, niet in de zin van niet meer kunnen functioneren, maar als mijn hoofd zoals nu overloopt, is het een intense drukte van binnen. Het voelt alsof er tig gedachten tegelijkertijd om voorrang zitten te springen om op te ploppen in mijn hoofd. Echt een duidelijke lijn valt er niet in te ontdekken. Gevolg: een geroezemoes in mijn hoofd en een algeheel gevoel van drukte en onrust.

Concentreren wordt dan lastiger en moeilijke denktaken zijn haast een onmogelijke opgave als mijn hoofd in deze staat verkeerd. Dus laat ik het maar uitrazen en doe mijn normale dingen op de automatische piloot en hoop in stilte dat mijn dochter een beetje meewerkt. Wat meestal dan juist niet het geval is.

Ook vanmiddag heeft dochterlief uitgekozen voor een middag vol krokodillentranen. Ze is duidelijk vermoeid en heeft afleiding nodig, die ik zoveel als mogelijk geef en dan gaat het weer ‘even’ goed. Ook een ingelast middagslaapje heeft haar niet van de zeer gevoelige bui af kunnen helpen. Het leven van een kleuter is ook best zwaar, zo blijkt.

Ondertussen zijn we naar buiten geweest en de harde wind waaide even goed door mijn drukke hoofd heen. Helaas nam het niet al die over elkaar buitelende gedachten mee uit mijn hoofd. Toch voelde die koelte van buiten even goed en waren zelfs de regendruppels welkom. Dochterlief liep blij met haar regenlaarsjes aan buiten, zoekend naar plassen en ik was blij met elke andere vorm van drukte aan mijn hoofd, veroorzaakt door de wind.

Misschien is het herkenbaar, misschien ook wellicht helemaal niet. Voor mij is het een bekend terugkerend iets wat getriggerd wordt door overbelasting. Blijkbaar was een goed gesprek met een vriend en vanmorgen therapeut samen teveel van het goede binnen 24 uur. Mijn hoofd kan het allemaal niet bijgebeend krijgen en tot rust komen is wenselijk, het probleem is echter dat dat veelal niet zo makkelijk gaat, met over elkaar buitelende gedachten. Een gezonde levendig spelende kleuter om me heen die telkens op ontploffen staat is dan niet echt meehelpend, maar niet iets wat ik haar kan verwijten. Ze is immers kind en logisch dat ze moe is aan het einde van de dag.

Het verlangen naar rust is groot. Nog even en ik mag dametje weer in haar bed helpen en hopelijk is me een rustige avond en nacht gegund zonder veel gespook. Dan zal de rust zich hopelijk langzaam een weg vinden in mijn gestel. Morgen voelt het vast rustiger en ‘normaler’ aan tussen mijn oren.

Zo simpel kan het zijn!

Zoals gezegd in mijn blog van vanmorgen, zou ik later vandaag nog terugkomen op het gesprek met therapeut. Bij deze.

Zoals altijd had ik in de wachtkamer weer spijt van mijn gewoonte om op tijd aanwezig te zijn, want dat werd beloond met extra lang wachten. Therapeuten zijn, in mijn ervaring, zelden op tijd namelijk. Deze beste man, was helaas door oponthoud bij zijn afspraak voor mij opgehouden. Kan gebeuren. Therapeut kwam dan ook een kwartier na tijd verontschuldigend binnen gehaast.

In de wachtkamer zat ik me nog op te vreten over de vertraging… ik had immers toch al zoveel zin in de sessie… maar eenmaal bij therapeut binnen en zijn verontschuldigende manier van doen… dacht ik, ach, waar maakte ik me druk om, wat is 15 minuten op een mensenleven.

Al snel zaten we weer te praten, namen we de opdracht door die ik vorige keer had gekregen. Hij begreep mijn manier van uitvoering wel. Enkel vond hij het, net als ik, jammer dat ik er nog niet toe gekomen was om ook daadwerkelijk te gaan. (Ik zou naar een sportschool gaan bellen voor een intake maar verkoos het zwembad te bellen voor informatie)

Op het waarom ik niet was gegaan gaf ik als antwoord dat mijn gezondheid me parten had gespeeld. Eerst weer een keelontsteking en daarna veel, erg veel pijn in rug en linkerzijde. Hierdoor bedacht ik me dat gaan zwemmen geen zin had, ik kon immers de armslag niet maken. Vanmorgen kwam de eye-opener: Wat als ik nu eens niet zwemmen als doel nam, maar erheen gaan en desnoods enkel bubbelen in het bubbelbad? Dat ik zelf niet tot die mogelijkheid was gekomen, verbaasde mij toe ik het hoorde. Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Vond het zo stom van mezelf… had me zo vastgepind op het gaan zwemmen, dat ik niet overwoog dat erheen gaan en daar zijn en kijken wat kan, ook al heel goed zou zijn. Soms zie je de meest eenvoudige oplossingen niet meer als je in cirkeltjes aan het ronddraaien bent. Ik ben het levende bewijs.

Nu dus nog gaan uitvoeren….

Heb jij ook wel eens een eye-opener gekregen van iemand die je ergens op wees?

Geen zin in …

Nee ik heb er geen zin in… en toch gaat het goed voor me zijn op de langere termijn. Ik weet het heus, maar het is moeilijker dan gedacht, bemerk ik.

Vanmorgen weer een gesprek met therapeut, de tweede keer. Zoals ik in een eerdere blog vertelde, viel de eerste keer best mee: een aardige man, die weet wat hij doet. Doordat ik al lang in het hulpcircuit heb rondgelopen, weet ik wel hoe het er ongeveer aan toe gaat. Echt therapie om de therapeutische inzichten heb ik, denk ik, daarom op veel vlakken niet meer nodig: ik ‘weet’ het allemaal wel. Echter, weten en kunnen toepassen zijn twee hele verschillende zaken. Dus ja het is goed dat ik weer erheen ‘moet’ en daar weer wordt ‘gedwongen’ opnieuw te kijken naar hoe en wat.

Toch is het moeilijk. De muur die ik krachtig om hoog probeer te houden, moet dan tijdelijk naar beneden. Toegeven dat het allemaal niet zo makkelijk gaat. Toegeven dat je hulp ‘nodig’ hebt. Kortom, het achterste van je tong laten zien aan een voor jou buitenstaander: dat is niet makkelijk. Toch is het goed om te doen, want hij kijk er objectief naar, geeft terug wat hij hoort, aangevuld met soms nieuwe inzichten of manieren om er naar te kijken.

Vandaag de terugkoppeling van de opdracht die hij meegaf vorige keer. Ik heb deze op andere wijze dan bedoeld uitgevoerd. Ben benieuwd naar zijn reactie.

Eigenlijk ga ik daar wel iets van goed nieuws vertellen vandaag: het gaat beter als 2 weken geleden. Toch is de manier waarover ik er nu over praat, ‘het gaat redelijk’, soms een manier van er tegen aan ‘willen’ kijken. Het niet bij de pakken neer willen gaan zitten en de wil om het glas als halfvol te benaderen. Een gesprek gisteravond met een vriend, liet me wel beseffen dat het een houding is, die ik aanneem. Niet hoe het nu precies echt gaat met me. Toch weiger ik het te benoemen als ‘het gaat slecht’, dat is te negatief. Er gaan best veel dingen goed immers. Enkel niet op alle gebieden. Er zit veel onverwerkt leed van binnen. Veel dingen waar ik tegenaan blijf lopen. Zaken die ik geneigd ben af te doen met: ‘het valt allemaal wel mee’. Toch als ik er dan beter naar kijk en kritisch er over nadenk…… Geregeld moet ik dan tot de conclusie komen dat het allemaal toch niet zo meevalt, als ik eigenlijk zou willen. De bekende muren omhoog houden is het! Niet je zwakte willen tonen aan jezelf en de buitenwereld.

Dit besef brengt me tot de conclusie dat ik die muren vanmorgen bij therapeut echt moet proberen naar beneden te laten. Hem toegang verschaffen tot de kwetsbare ik. Dat wordt een hele uitdaging! Wordt vervolgd. 

Opluchting: goede beoordeling

Wat later dan gepland: hier de blog over hoe het gisteren is gegaan. Nouja, de titel zegt het eigenlijk allemaal al: ik heb een goede praktijkbeoordeling gekregen. 🙂 Iets waar ik natuurlijk ontzettend blij mee ben!

Gisteren was ik, toen ik eenmaal zat, totaal uitgeserveerd. Ik zat op de bank een beetje ‘beeld’ te staren naar mijn laptop maar de letters kwamen niet meer binnen. Ergens wilde ik graag mijn verhaal hier plaatsen, maar mijn vingers bleven stil op mijn toetsenbord liggen en ik kreeg het niet voor elkaar de eerste woorden te typen… ik zat vol…  Na een tijdje heb ik besloten: morgen weer een dag voor blogland en ben ik verder gaan staren naar de televisie en ook dat heb ik niet lang volgehouden. Deze dame lag heel vroeg op bed.

Wat kost dat toch een energie! Zenuwen voor een beoordeling in combinatie met een, zoals altijd, drukke stagedag. De dag verliep goed, mijn voorbereidde opdracht ging in de uitvoering best heel goed. Al blijft het best moeilijk om het niveau van de kleuters in te schatten, daar moet ik nog wat meer feeling mee krijgen. Ik had duidelijk een wat te ingewikkeld vouwwerk voor de oudste kleuters gemaakt. Het was dus een uitdaging om dat met ze gemaakt te krijgen. Maar het is, soort van, gelukt! Het vouwwerk met de jongste kleuters was duidelijk beter afgestemd op de groep. Ik kreeg het voor elkaar de groep te draaien met volledig overzicht op alles. Een heerlijk gevoel. Het was gewoon een lekkere werkdag en dan als afsluiting nog een positieve beoordeling.

Voor alle 4 de vakgebieden een voldoende! Mijn mentor geeft niet snel “Goed”, legde ze uit, dus ik was er erg tevreden mee. Liever een mentor die kritisch kijkt naar wat je doet. De begeleidende toelichtingen waren allemaal erg positief. Dus ik ging met een heerlijk gevoel naar huis en ga met veel plezier verder met stageperiode 2.

Nu moet ik alles thuis nog een keer goed doorlezen, de uitgewerkte opdrachten, het praktijkonderzoek dat ik heb gedaan en dan kan alles naar mijn coach bij de LOI, die de uiteindelijke beoordeling doet. Dat ligt voor later vandaag op de planning, nu eerst rustig verder wakker worden en wat huishoudelijke activiteiten doen, die hard nodig zijn.

Hebben jullie recent ook de zenuwen gehad voor iets? Wat hopelijk goed is afgelopen?

Voorbereidingen, pijntjes en het besef

Vandaag al druk doende geweest met voorbereidingen voor morgen op school. Met mijn mentor had ik afgesproken dat ik een vouwles zou voorbereiden en de lesvoorbereiding is inmiddels af. Nu vanmiddag met mijn dametje nog de les voorbeelden maken. Altijd leuk om even aan de fröbel te gaan samen. Kan ik gelijk de moeilijkheid van de werkjes testen aangezien mijn dametje zelf een kleuter is. Erg handig!

Verder liggen alle uitdraaien klaar die mijn mentor morgen nodig heeft voor de beoordeling van stageblok 1. Spannend!!! Ze zal de beoordeling morgenmiddag ter plekke invullen en denk gelijk de nodige feedback geven. Eigenlijk ben ik hier zenuwachtiger voor als voor een theorie-examen. Het gaat toch over hoe ik het doe, voor de klas als toekomstige Juf in spe. Ik verwacht geen super negatieve beoordeling, maar ik ben denk ook geen hoogvlieger vanaf dag 1, dus ik hoop op voldoendes 🙂 Morgen daarover meer!

Verder slaat de derde antibioticakuur gelukkig aan, de pijn in de keel is zo goed als verdwenen en nu maar hopen dat echt alle bacteriën deze week het lijf zullen verlaten. Helaas ben ik nog niet zonder klachten. Ik heb al weken last van pijn in mijn linkerzij, ik vermoed de spier die van onder de borst naar de rug loopt. Deze is op de één of andere manier geblesseerd geraakt en ik heb er niet al te veel aandacht aan geschonken met het idee: gaat wel over. Helaas bemerk ik een verslechtering dus morgen maar eens bellen met de fysiotherapeut voor een afspraak voor advies en hoogstwaarschijnlijk een zeer pijnlijke behandeling. Doordat ik nu mijn bovenlichaam waarschijnlijk verkeerd beweeg om zoveel mogelijk pijn te voorkomen, krijg ik nu ook klachten onderin de rug. De hoogste tijd dus om er eens mee op te lopen naar de fysio en hopelijk wijzer weer thuis te komen.

Tis natuurlijk ook niets niet gek, mijn lichaam is gewoonweg te zwaar en er moeten echt kilo’s vanaf. De klachten zullen niet geheel daar vandaan komen, maar het zal zeker gaan meehelpen als ik afval, liefst een groot aantal kilo’s. Dan kan ik ook in aanmerking komen voor de borstverkleining en dat zal heel veel klachten verminderen, dat is een gegeven. Nu mijn borsten laten verkleinen is vragen om problemen, daar wachten ze liever mee tot je een beter gewicht hebt bereikt. Ik sta daar zelf achter en dus moeten die verrekte kilo’s er op de een of andere manier vanaf. Vorige week schreef ik al over die shakes en dat is dus geen succes gebleken. Overdag ging het goed, maar ik at het er ’s avonds weer bij, tja dan doet dat geen goed. Mijn probleem bij het afvallen zit ‘m dan ook in het geestelijk sterk genoeg zijn en de drang om te gaan eten als ik alleen ben en me minder in mijn vel voel, ziek ben of stress ervaar, te weerstaan. Een voor mij zeer moeilijke opgave en er is ook niemand hier ’s avonds die me op de vingers tikt, als ik wil grijpen naar ongezonde keuzes. Heel veel zelfdiscipline is er dus nodig. Het hier opschrijven is al heel wat voor me. Bekennen dat ik hier de grootste moeite mee heb. Wat kan eten toch een vervelende verslaving zijn! En het moeilijke is, je komt er nooit helemaal vanaf! Je moet immers blijven eten en zal altijd geconfronteerd blijven met de nodige verleidingen elke dag weer. Toch weiger ik het om op te geven, ik laat mijn kwetsbaarheid zien en schaam me daar niet voor. Heel veel mensen worstelen met hetzelfde probleem en ik wil graag mijn worsteling hier delen, wellicht helpt het iemand.

Heb jij ook last van een verslaving waar je maar moeilijk vanaf komt?