Gezellig redigeren

Vanmiddag mag ik ‘gezellig’ een heel praktijkonderzoekverslag gaan redigeren, evenals een aantal sub opdrachten. Het praktijkonderzoek gaat over “De ontwikkeling van kinderen gedurende hun basisschoolperiode”. Een gedeelte van het onderzoek stond vast, maar het heeft me genoeg uren gekost om de literatuurstudie rond te krijgen en de observaties in de klassen te verwerken in een drietal leerlingsportretten. Totaal een 34 pagina’s aan leesvoer.

Het vaste karakter van het onderzoek maakt het document niet interessant voor buitenstaanders. Er zijn immers vele exemplaren met dito opzet in omloop. Toch heb ik er wel veel van geleerd als docent in opleiding. Je wordt immers gedwongen heel bewust naar de kenmerken, die kinderen doorlopen tijdens deze schoolperiode, te kijken.

Redigeren is niet erg om te doen, maar het kost de nodige tijd, die ik liever elders aan besteedde nu. Toch als eenmaal deze klus geklaard is, kan alles naar de LOI worden opgestuurd en zijn we weer een stap verder richting de studiepunten. Dus we gaan maar vol enthousiasme (lees: noodgedwongen met de nodige inzet) aan de gang. Misschien hoef ik niet al te veel te corrigeren en is de klus eerder geklaard als ingeschat. Laten we het hopen! 😉

Opluchting: goede beoordeling

Wat later dan gepland: hier de blog over hoe het gisteren is gegaan. Nouja, de titel zegt het eigenlijk allemaal al: ik heb een goede praktijkbeoordeling gekregen. 🙂 Iets waar ik natuurlijk ontzettend blij mee ben!

Gisteren was ik, toen ik eenmaal zat, totaal uitgeserveerd. Ik zat op de bank een beetje ‘beeld’ te staren naar mijn laptop maar de letters kwamen niet meer binnen. Ergens wilde ik graag mijn verhaal hier plaatsen, maar mijn vingers bleven stil op mijn toetsenbord liggen en ik kreeg het niet voor elkaar de eerste woorden te typen… ik zat vol…  Na een tijdje heb ik besloten: morgen weer een dag voor blogland en ben ik verder gaan staren naar de televisie en ook dat heb ik niet lang volgehouden. Deze dame lag heel vroeg op bed.

Wat kost dat toch een energie! Zenuwen voor een beoordeling in combinatie met een, zoals altijd, drukke stagedag. De dag verliep goed, mijn voorbereidde opdracht ging in de uitvoering best heel goed. Al blijft het best moeilijk om het niveau van de kleuters in te schatten, daar moet ik nog wat meer feeling mee krijgen. Ik had duidelijk een wat te ingewikkeld vouwwerk voor de oudste kleuters gemaakt. Het was dus een uitdaging om dat met ze gemaakt te krijgen. Maar het is, soort van, gelukt! Het vouwwerk met de jongste kleuters was duidelijk beter afgestemd op de groep. Ik kreeg het voor elkaar de groep te draaien met volledig overzicht op alles. Een heerlijk gevoel. Het was gewoon een lekkere werkdag en dan als afsluiting nog een positieve beoordeling.

Voor alle 4 de vakgebieden een voldoende! Mijn mentor geeft niet snel “Goed”, legde ze uit, dus ik was er erg tevreden mee. Liever een mentor die kritisch kijkt naar wat je doet. De begeleidende toelichtingen waren allemaal erg positief. Dus ik ging met een heerlijk gevoel naar huis en ga met veel plezier verder met stageperiode 2.

Nu moet ik alles thuis nog een keer goed doorlezen, de uitgewerkte opdrachten, het praktijkonderzoek dat ik heb gedaan en dan kan alles naar mijn coach bij de LOI, die de uiteindelijke beoordeling doet. Dat ligt voor later vandaag op de planning, nu eerst rustig verder wakker worden en wat huishoudelijke activiteiten doen, die hard nodig zijn.

Hebben jullie recent ook de zenuwen gehad voor iets? Wat hopelijk goed is afgelopen?

Voorbereidingen, pijntjes en het besef

Vandaag al druk doende geweest met voorbereidingen voor morgen op school. Met mijn mentor had ik afgesproken dat ik een vouwles zou voorbereiden en de lesvoorbereiding is inmiddels af. Nu vanmiddag met mijn dametje nog de les voorbeelden maken. Altijd leuk om even aan de fröbel te gaan samen. Kan ik gelijk de moeilijkheid van de werkjes testen aangezien mijn dametje zelf een kleuter is. Erg handig!

Verder liggen alle uitdraaien klaar die mijn mentor morgen nodig heeft voor de beoordeling van stageblok 1. Spannend!!! Ze zal de beoordeling morgenmiddag ter plekke invullen en denk gelijk de nodige feedback geven. Eigenlijk ben ik hier zenuwachtiger voor als voor een theorie-examen. Het gaat toch over hoe ik het doe, voor de klas als toekomstige Juf in spe. Ik verwacht geen super negatieve beoordeling, maar ik ben denk ook geen hoogvlieger vanaf dag 1, dus ik hoop op voldoendes 🙂 Morgen daarover meer!

Verder slaat de derde antibioticakuur gelukkig aan, de pijn in de keel is zo goed als verdwenen en nu maar hopen dat echt alle bacteriën deze week het lijf zullen verlaten. Helaas ben ik nog niet zonder klachten. Ik heb al weken last van pijn in mijn linkerzij, ik vermoed de spier die van onder de borst naar de rug loopt. Deze is op de één of andere manier geblesseerd geraakt en ik heb er niet al te veel aandacht aan geschonken met het idee: gaat wel over. Helaas bemerk ik een verslechtering dus morgen maar eens bellen met de fysiotherapeut voor een afspraak voor advies en hoogstwaarschijnlijk een zeer pijnlijke behandeling. Doordat ik nu mijn bovenlichaam waarschijnlijk verkeerd beweeg om zoveel mogelijk pijn te voorkomen, krijg ik nu ook klachten onderin de rug. De hoogste tijd dus om er eens mee op te lopen naar de fysio en hopelijk wijzer weer thuis te komen.

Tis natuurlijk ook niets niet gek, mijn lichaam is gewoonweg te zwaar en er moeten echt kilo’s vanaf. De klachten zullen niet geheel daar vandaan komen, maar het zal zeker gaan meehelpen als ik afval, liefst een groot aantal kilo’s. Dan kan ik ook in aanmerking komen voor de borstverkleining en dat zal heel veel klachten verminderen, dat is een gegeven. Nu mijn borsten laten verkleinen is vragen om problemen, daar wachten ze liever mee tot je een beter gewicht hebt bereikt. Ik sta daar zelf achter en dus moeten die verrekte kilo’s er op de een of andere manier vanaf. Vorige week schreef ik al over die shakes en dat is dus geen succes gebleken. Overdag ging het goed, maar ik at het er ’s avonds weer bij, tja dan doet dat geen goed. Mijn probleem bij het afvallen zit ‘m dan ook in het geestelijk sterk genoeg zijn en de drang om te gaan eten als ik alleen ben en me minder in mijn vel voel, ziek ben of stress ervaar, te weerstaan. Een voor mij zeer moeilijke opgave en er is ook niemand hier ’s avonds die me op de vingers tikt, als ik wil grijpen naar ongezonde keuzes. Heel veel zelfdiscipline is er dus nodig. Het hier opschrijven is al heel wat voor me. Bekennen dat ik hier de grootste moeite mee heb. Wat kan eten toch een vervelende verslaving zijn! En het moeilijke is, je komt er nooit helemaal vanaf! Je moet immers blijven eten en zal altijd geconfronteerd blijven met de nodige verleidingen elke dag weer. Toch weiger ik het om op te geven, ik laat mijn kwetsbaarheid zien en schaam me daar niet voor. Heel veel mensen worstelen met hetzelfde probleem en ik wil graag mijn worsteling hier delen, wellicht helpt het iemand.

Heb jij ook last van een verslaving waar je maar moeilijk vanaf komt?

Studievertraging

Helaas, ik had het zo niet gepland, maar ik begin blij te worden met de uitlooptijd van de LOI van 2 jaar bij een HBO-opleiding. Een dik jaar geleden dacht ik de studie ‘makkelijk’ binnen de termijn van 4 jaar te gaan afronden. Het eerste jaar zou pittig zijn, want dan was meisje nog veel thuis, maar daarna (nu) zou het gaan als een tierelier met veel studeertijd overdag als de dame hele dagen naar school zou gaan. Nu heb ik inderdaad meer tijd voor mezelf gekregen, maar niet alle tijd gaat, zoals ik had gedacht/gepland, naar de studie toe. Ook getob met de gezondheid al bijna 4 maanden, werkt niet bevorderlijk.

Recent ben ik tot het besef gekomen, dat dingen soms tijd nodig hebben en dat ik behalve mama en student, ook nog wat tijd nodig heb voor mezelf. Door de opvoeding van kleuter, waar ik bijna compleet alleen voor sta, is er een blijvende vermoeidheid ingeslopen al vanaf het moment dat ze in mijn buik aan het groeien was, nu 5 jaar geleden. Ze is een engeltje en voor geen goud zou ik haar willen missen, maar het bewust kiezen voor het alleenstaand ouderschap, nu ongeveer 2,5 jaar geleden, betekent wel dat ik er grotendeels van de tijd alleen voor sta en dat dat veel energie kost. Niet teveel, nooit teveel voor mijn engeltje. Toch bemerk ik dat het mijn studietempo beïnvloed. De concentratie neemt nu eenmaal af als je moe bent en ook de zin in studeren is niet altijd aanwezig.

Door redenen moest ik in het najaar mijn stage onderbreken en nu in het voorjaar lijkt het weer tegen te zitten om de stage op een lekkere manier te doorlopen. De gezondheid wil niet echt stimulerend meewerken. Toch geef ik niet op. Maandag krijg ik mijn stagebeoordeling over blok 1 en beginnen we aan blok 2. Ik blijf het positief benaderen en er voor gaan, dat blok voor de zomervakantie goed te kunnen afsluiten.

De LOI doet zelf ook nog een duit in het zakje, zag ik vanmorgen in een binnenkomende mail. Ze gaan de online leeromgeving drastisch veranderen en daardoor kan ik onder andere zo’n twee maanden geen examen afleggen in de periode mei-juni-juli. Nu kan ik wel vooruit hoor, en ligt mijn concentratie voorlopig toch echt bij de stageblokken en kunnen de examens wel even wachten voor diverse vakken, maar een extra opgelegde vertraging vanuit de LOI is natuurlijk niet wenselijk. Als troost mag ik nog een maand extra over mijn studie doen. Totaal nu dus 6 jaar en 1 maand. Dat lijkt nog een hele tijd, en ja ik ben best lekker onderweg al en aan de eindfase van de Propedeuse bezig, máár ik moet altijd rekening blijven houden met toekomstige verdere vertragingen.

Het belangrijkste van het besef dat niet al mijn ‘eigen’ tijd naar de studie kan gaan, is wel dat het studeren daardoor leuker is en minder een ‘moeten’. Ik ‘wíl’ ook graag studeren en de ene periode ga ik sneller vooruit als de andere. Nu even wat trager, maar misschien van de zomer weer met een versnelling.

Dus een vertraging: ja!

Erg: Nee!

Alwéér keelpijn en stage blok 1 afgerond.

Om moedeloos van te worden: alwéér keelpijn! “Zucht!” Zondag voelde ik al iets, gisterochtend was het al erg gevoelig en vannacht (nu) doet het ronduit pijn. 😦

Het erge eraan is, dat zeer waarschijnlijk mijn stem wéér heel erg eronder gaat lijden. Deze was nog niet eens goed hersteld na de laatste antibioticakuur, die me van een hardnekkige luchtweginfectie afhielp nu een week geleden.

Al met al zijn we hier doorlopend aan het kwakkelen. Sinds medio december zijn dametje en ik afwisselend grieperig of erg verkouden. Dametje hoorde ik eerder al klagen over een pijnlijke keel en jawel, ook mama heeft deze nu wéér te pakken. Echt niet tof!

Laten we hopen dat mijn stem het een beetje gaat houden, want hij is net goed genoeg om weer les te kunnen geven op mijn stageschool. De keelpijn gaan we wel weer met de nodige dropjes en honingthee te lijf, dat overleven we wel, maar mijn stem baart me echt de meeste zorgen. Ik wil niet nog meer stagedagen moeten annuleren omdat ik geen woord uit kan brengen. Gisteren was ik juist zo in de jubelstemming omdat ik mijn uren aan stage voor blok 1 erop heb zitten. Iets wat maar meer en meer vertraging opliep door, of ziekte van mijn kleuter, of door zelf in de lappenmand te zitten. De griep heeft hier in huize T & D goed om zich heen geslagen deze winter. Eigenlijk ben ik er na 3 maanden wel eens klaar mee en deze nieuwe keelpijn valt buiten de voorgenomen planning om nu minimaal een half jaar in volledige gezondheid door te brengen. Helaas, wat doe je eraan.

Afijn, niet klagen maar dragen en bidden om kracht, wist een vriend mij langere tijd geleden al te vertellen. Nu ben ik niet echt gelovig, maar een schietgebedje naar boven, met de vraag of deze nieuwe ontwikkeling weer snel over mag gaan, kan natuurlijk geen kwaad.

Genoeg geklaagd nu dus. Laten we vóóral stil staan bij het heuglijke feit dat ik blok 1 heb afgerond op mijn stageschool. Volgende week moet ik alles aan lesvoorbereidingen, het logboek en een nog in te vullen beoordelingsformulier meenemen naar school en gaan mijn mentor en ik daar na de lesdag voor zitten. Toch wel een spannend moment. Een beoordeling in de praktijk weegt immers heel zwaar als je later voor de klas wilt komen te staan als Juf. Afwachten maar!

Nu thuis nog het praktijkonderzoek afwikkelen waar ik ook in de vorige blog al wat over schreef. Dan kan na volgende week maandag de beoordeling inclusief de op te leveren opdrachten naar mijn coach worden gestuurd bij de LOI voor de uiteindelijke praktijkbeoordeling van blok 1.

Al met al een zeer tevreden gevoel over de studie. Hopelijk kan ik na het posten van deze blog nog wat uurtjes slapen. Ik ben liever geen nachtbraker, maar soms is er even een tijdje uit gaan beter als maar in bed blijven liggen draaien. Slaap allemaal lekker verder voor nu en voor straks: Goedemorgen!

Lekker gewerkt vandaag!

Hier was het vandaag vroeg dag… en oooo wat viel me dat zwaar vanmorgen. Precies vannacht had mijn prinsesje uitgekozen om heel de nacht te gaan spoken. Ik ben de tel kwijtgeraakt van bezoekjes aan haar kamer. Kortom, niet echt een succesvolle goede slaapnacht gehad en dan val je net voor je eruit moet natuurlijk diep in slaap.

“Mammmmmmmmmmm! Ik ben Wakkerrrrrrrr!”

(grumbelsssssssss… neigingen om niet te reageren moest ik onderdrukken)

Alsof ze een interne klok heeft, weet die kleine meid precies aan te voelen hoe laat het 6.00 uur is. Op andere dagen weet ze dat mama tot 7.00 uur blijft liggen en mag ze alvast wat spelen, maar op de maandagen is mama de sigaar. We moeten dan immers eerder de deur uit. Dus ik heb haar zoet gehouden in mijn bed tot ik het aan kon mijn benen uit bed te zwaaien en het dagritueel te beginnen. De dame aan de boterham, zelf de douche in… de lunchpakketjes maken… dametje ondertussen aansporen wat door te eten… haar in de kleren helpen en de haren in model.. en dan is het ineens even over half 8 en verlaten we ons huisje. Prinses bij de voorschoolse opvang brengen en dan zelf door naar een andere school.

Gelukkig lukte het vandaag weer om stage te gaan lopen. Wat dat aangaat hebben we hier wel een rotperiode achter de rug… was mijn dametje niet ziek, dan ikzelf wel en voor beide moet ik thuisblijven (alleenstaand ouder is niet altijd makkelijk zonder co-ouderschap met de vader) en heb ik meerdere maandagen moeten afzeggen. Omdat de zwaardere antibioticakuur nu wel aanslaat, voel ik me stukken beter dan ik me in weken heb gevoeld. Dus vol enthousiasme weer naar de kleuters toe. Ja, ja, in plaats van 1 kleuter thuis op de maandagen gezellig 28 exemplaren om me heen. Zeer leerzaam kan ik je vertellen, want ‘Juf’ zijn is toch heel iets anders als mama zijn. (Maar goed ook!)

Nadat de kleuters om 14.45 uur weer naar huis gingen, nog wat opruimwerkzaamheden gedaan, even pauze gehouden en de dag en mijn les over tijd nabesproken. Uiteraard ging die niet perfect, ik heb nog veel te leren, maar daar volgen we ook de opleiding voor: het leren onderwijzen en opdoen van ervaringen en kennis. Nu moet ik natuurlijk in het eerste jaar van de HBO opleiding ook niet van mezelf verwachten dat ik perfecte lessen geef. Wat ik heel fijn vind van mijn mentor is dat ze me stimuleert en extra oefeningen geeft. Ik zit hier echt op een goede stageplek. Nu nog de gezondheid die wat meer meewerkt en het gaat helemaal perfect! Al mag ik toch hopen dat ik nu wel genoeg weken ziek ben geweest!

Om 16.00 uur even langs huis om de vergeten antibiotica in te nemen die ik al om half 3 had moeten nemen en daarna door naar de buitenschoolse opvang om dametje daar heerlijk buitenspelend aan te treffen. Die heeft ook weer een topdag gehad op school en het buiten spelen daarna, dat is haar aan te zien. Helemaal top!

Naar de winkel even snel wat te eten halen en vers brood voor morgen en dan naar huis. In tegenstelling tot de meeste maandagen eet dametje vandaag keurig (trotse mama) en beloon ik haar door samen met haar te gaan douchen en daar een heel spel van te maken. En nu, nu zit ze nog even op de tablet te spelen, schrijft mama snel deze blog en gaan we zo het bedritueel starten en dan, dan is deze dag klaar!

Ik heb ‘m best hangen deze dag, want je bent toch heel de tijd bezig en er is geen moment om even uit te rusten. Niet iemand die even zegt: ik neem het wel even van je over. Hopelijk doet mijn dametje mama vanavond/vannacht een groot plezier door in een coma te geraken en morgen om 7.00 uur wakker te worden. Dat zou nog eens heerlijk zijn! Kan ik dat ergens bestellen? Hahahaha….

Nu, warm van de douche en in een ontspannen houding op de bank, kijk ik terug op een lekkere dag!

We ‘moeten’ gewoon doorgaan!

Nu ik weer meer en meer terugkeer in blogland begin ik ook meer en meer blogs te lezen van andere schrijvers en dan kom je blogs tegen die je aan het denken zetten. Ik struin veelal random door blogland heen en kom dus per toeval ergens uit en lees dan een blog en denk, verrek wat toevallig dat ik nu net deze blog lees en in me opneem. Toeval bestaat niet toch?

Net las ik een blog over het vele ‘moeten’ in het leven. En vanmorgen kwam ik over hetzelfde onderwerp ook al een paar blogs tegen met een iets andere draai. Blijkbaar ‘moet’ ik weer eens met mijn neus op de feiten worden gewezen. Ook in mijn leven veel wat ‘moet’ van mezelf of wat ik gevoelsmatig voel opgelegd te ‘moeten’ of wat eenvoudigweg ‘moet’ omdat het van me verwacht word als alleenstaande mama.

Het is niet voor niets waarom mijn lichamelijke klachten niet overgingen, sterker nog, steeds erger werden. Waardoor ik nog vermoeider raakte en uiteindelijk de vele balletjes niet meer in de lucht kon houden en ze één voor één neer moest leggen voor ze allemaal tegelijk zouden vallen. Ik verwachtte teveel van mezelf. Verwachtte dat ik wel door kon draaien met de griep waar ik niet goed meer van herstelde, een dochter die ziek werd, herstelde en vervolgens nogmaals ziek werd, een studie die veel van me vroeg, en ik, die veel vroeg van mijn inzet om de studie op goed tempo door te zetten, een huishouden draaiende zien te houden en dan ook nog ergens tussendoor ontspanning zien te zoeken. Kortom de teveel hooi op mijn vork. Want er was/is geen vangnet. Ik moet het alleen allemaal zien te rooien.

Alleen zijn is een bewuste keuze voor nu, dus daarover geen beklag. Ik ben gelukkiger nu alleen als ik was in de relatie hiervoor samen met een man. Op de één of andere manier verlies ik dan mezelf. Wil ik er dan voor hem zijn en verlies ik meer en meer mijn eigen identiteit. Dus voor nu is een periode alleen zijn met mijn kleine meid samen goed voor mij. Het maakt me zeer zelfstandig en ook steeds zelfverzekerder. Maar de balans vinden in hoe ik mijn leven gedraaid krijg met alles wat daarin van mij wordt gevraagd als mama, die naast het opvoeden van een lieftallige kleuter ook nog aan haarzelf wil werken en studeert, dat is nogal een uitdaging.

Nu ik de balletjes weer aan het oppakken ben, merk ik moeite er weer een goed ritme in te krijgen. Soms denk ik wel eens: waar ben ik aan begonnen. Bijna fulltime mama en dan ook nog willen studeren. De studie is zalig om te doen, dat is het niet… het is voor mij een soort hobby om te studeren, gek als ik ben op het vergaren van nieuwe kennis en het verder ontwikkelen van mijn persoontje. Maar een HBO studie vergt behoorlijk wat van je, daar ben ik inmiddels wel achter gekomen! Ongemerkt ben ik er toch ongeveer 30 uur per week mee bezig, soms minder, soms meer. Dat het nu even totaal heeft stilgelegen betekent slechts dat ik vertraging heb opgelopen. Maar goed, ziek is ziek en ik moest gewoon uitrusten.

Toch wil ik er niet over nadenken ermee te stoppen. Dit is iets van mij, los van het mama-zijn, iets wat ik helemaal zelf doe, mijn eigen prestatie. Ja, er zit een bewijsdrang in me, te laten zien aan mezelf en aan anderen dat ik het kan. Elke module die ik afrond geeft weer een kick en laat me doorgaan naar de volgende en de volgende. Nog jaren te gaan, maar de beloning zal zo zoet zijn. Een HBO-diploma verkregen op latere leeftijd, nadat ik voor mezelf ben gaan kiezen. Dus ja ik ‘moet’ veel, dat ben ik me bewust. Maar dit ‘moet’ ik helemaal voor mezelf. Dit geeft mij een goed gevoel. Een doel waar ik me op kan richten, met uiteindelijk wellicht werk in het vooruitzicht aan het einde van de rit. Iets wat ik nu kan combineren met het mama-zijn en wat me straks een betere uitgangspositie geeft op de arbeidsmarkt.

Dus we gaan gewoon door, al probeer ik nu wel een klein beetje zuiniger met mijn energie om te gaan. Het lange ziek-zijn heeft me wel even de ogen geopend, dat ik goed voor mezelf dien te zorgen, want een ander doet het niet.