Zoekende in blogland

Ja, een andere lay-out: ik ben zoekende. 🙂 Ook naar hoeveel tijd ik per dag wil/kan spenderen aan het bloggen. Het doet me goed, het lezen op andere blogs en het schrijven van nieuwe blogs om te plaatsen. Toch gaat er erg veel tijd in zitten, tijd die ik niet elke dag evenveel heb. Dus dan maar gewoon accepteren dat het even wat minder is op sommige dagen en dat ik naar hartenlust het op andere dagen weer inhaal.

Vandaag en gisteren heel druk geweest met studeren. Ik zie het gelijk terug in de statistieken op mijn blog. Al vind ik het wel leuk een vast kringetje lezers te krijgen/hebben en ook zelf leer ik nu een aantal bloggers beter kennen door al een paar weken op hun blog mee te lezen. Je bouwt een soort van ‘band’ op!

Op de blog van Mijn Kladblog kwam ik de term ‘Lurker(s)’ tegen. Ik moest daar erg om lachen. Hier komen dus ook erg veel ‘Lurkers’ langs elke dag. (Mensen die wel lezen wat je schrijft, maar nooit een reactie of like achterlaten.) Bij deze groet ik jullie! Lees vooral lekker mee, trek je niets aan van het etiketje dat jullie blijkbaar in blogland hebben gekregen en geniet op jouw manier van het medium genaamd: internet. Nergens staat bepaald dat het verplicht is om een reactie achter te laten. Ik ben degene die zo nodig haar verhaal online wil vertellen, jij leest het slechts, of klikt het weg als het onderwerp je niet interesseert. Blijf lurken als het je bevalt of ga elders lurken als je het daar meer naar je zin hebt, het is mij allemaal om het even.

Zelf behoor ik dus beslist niet tot deze categorie lezers. Als ik ergens een blog lees, dan zal ik veelal een reactie achterlaten. Iets persoonlijks zeggen geeft mij een goed gevoel en ik krijg vaak reacties weer terug en dat is soms ook weer leuk om te ervaren. Het is een soort van sociaal bezig zijn op afstand. Voor mij werkt dat prettig. Misschien maar goed dat mijn blog geen honderden bezoekers trekt dagelijks met tig reacties, want ik zou in tijdsnood komen. Hahahahahahaha.

Wat vinden jullie van de ‘Lurkers’ in blogland? ‘Lurk’ je zelf ook wel eens? Of ben je meer het type dat reacties achterlaat?

Gekregen: Liebster-Award

Wat leuk!!! Van mede-blogster Marjon kreeg ik de Liebster-Award. Dankjewel!!

liebster-award

De Liebster Award is een virtueel cadeautje voor bloggers dat je krijgt van een andere blogger. Dit cadeautje houdt in dat die blogger jou graag in het zonnetje zet op zijn of haar blog omdat hij of zij je blog leuk vindt. Het doel hiervan is de persoon achter het blog wat beter te leren kennen plus dat je zo weer onder de aandacht wordt gebracht bij een nieuw publiek. Je krijgt hierbij een vragenlijstje van de blogger die jou de award gaf. Daarna mag je zelf beginnende blogs nomineren voor deze leuke award plus zelf een nieuw setje met vragen voor ze maken.

Marjon gaf me de volgende vragen om te beantwoorden:

1.Hoelang blog je al? Toppen en Dalen is nog geen maand oud, het eerste bericht is van 7 maart 2015. Inmiddels ben ik een paar weken aan de gang en wordt mijn blog steeds meer gevonden in blogland. Erg leuk om dat te ervaren!

2.Wat vind je leuk aan het bloggen? Bloggen is voor mij echt een uitlaatklep om iets te delen over mijn eigen leven. Hier zal je niet vaak reviews van producten aantreffen of andere commerciële zaken. Het zullen vooral persoonlijk getinte blogs zijn, die ik via deze anonieme blog wil delen met mijn lezers.

3.Welke blogs vind je zelf leuk om te lezen? Zelf lees ik dus ook het liefste blogs met een persoonlijke tint. De lijst met blogs die ik volg wordt nog bijna dagelijks langer.

4.Heb je naast het bloggen nog hobby’s waar je mee bezig bent?  Naast bloggen ben ik met veel met mijn HBO-studie bezig. Raar maar waar, maar ik vind studeren echt leuk om te doen en beschouw het als een halve hobby en natuurlijk ook als investering voor de toekomst. Ook gaat er veel tijd naar mijn kleine dametje, waar ik intens van geniet, elke dag weer. Als er dan nog tijd over blijft, dan is het even relaxen voor de televisie.

5.Wat is je favoriete eten? Veel dingen zijn lekker, maar de categorie ongezond hoort zeker bij de favorieten. Al kan ik ook erg genieten van de Hollandse pot of de Italiaanse keuken.

6.Heb je een favoriet vakantie land en waarom? In het verleden ben ik enkele malen naar de Caribiën geweest, waarvan twee maal naar de Dominicaanse Republiek, en daar was het werkelijk goddelijk! Echte witte zandstranden, zeer schone resorts, een heerlijk klimaat en gewoon een droombestemming om tot rust te komen. Het enige nadeel is de lange vlucht er naar toe, maar verder is het echt hemels te noemen daar.

7.Kijk je liever series of lees je liever een boek? Dan kies ik toch voor een serie omdat ik al zoveel met mijn neus in de studieboeken zit. Al heb ik in mijn leven al vele boeken verslonden. Een serie kijken is zeer relaxt.

8.Waar mogen we jouw ’s nachts voor wakker maken? Liefst nergens voor, want ik slaap al niet al te goed en als ik al slaap dan blijf ik liever slapen. Helaas mag ik er bijna elke nacht wel eens uit voor mijn kleine dame. Ze zit nogal in een hevige droomfase, vannacht was het ook meerdere malen raak.

9.Welke film raad je mij aan om te kijken? Intouchable: zonder enige aarzeling. Een Franstalige film met fantastische muziek en een verhaal dat het verdient te worden gezien.

10.Hoe ziet jouw ideale avond eruit? Na een vaak zeer drukke dag is het moment dat dametje op bed ligt zalig te noemen. Er strijkt dan een heerlijke rust neer, mits ze gelijk gaat slapen. Het dan even niets meer ‘moeten’ en enkel maar ‘mogen zijn‘ vind ik een heerlijk gevoel waar ik van kan genieten.

11.Heb je een bepaalde wens die je graag wil waar maken? Ja, meerdere eigenlijk, als ik het bij eentje moet houden, wordt het haast onmogelijk kiezen. Uiteraard wens ik dat mijn dametje opgroeit tot een geweldige volwassen vrouw. Verder wil ik graag over een aantal jaren een HBO diploma in mijn handen hebben en liefst daarna aan het werk in het basisonderwijs. Ook wil ik graag mezelf blijven ontwikkelen en leren van mijn fouten en genieten van de dingen die goed gaan. Je leeft met een beetje pech maar één keer en daar probeer ik uit te halen wat erin zit, met liefst een positieve kijk naar alles wat op mijn pad terecht komt. Dat laatste heb ik moeten leren en gaat me steeds beter af. Het blijven leren in je leven vind ik dan ook een groot goed. Het helpen van andere mensen met het overwinnen van hun hobbels vind ik dan ook zeer waardevol.

Na deze vragen is het nu mijn beurt om mensen te nomineren, maar omdat ik nog maar zo kort blog zou ik even niet direct weten wie ik moet kiezen uit de lijst van fantastische blogs die ik inmiddels voorbij heb zien komen in mijn zoektocht. Ook heb ik de Liebster-Award al meerdere malen voorbij zien komen, dus de kans is groot dat degene die ik kies de betreffende Award al in zijn of haar prijzenkast heeft staan prijken. Ik heb daarom besloten op dit moment niet te nomineren, maar dit op een later moment te doen, als ik wat langer in blogland rond huppel en dan tegen een nieuwe blogger/blogster aanloop waarvan ik denk: ja deze moeten jullie eens gaan bezoeken. Vele blogs die ik nu volg bestaan namelijk al langere tijd en vallen om die reden af voor deze Award.

Marjon: nogmaals bedankt voor deze warme nominatie, ik waardeer het enorm!

Studievertraging

Helaas, ik had het zo niet gepland, maar ik begin blij te worden met de uitlooptijd van de LOI van 2 jaar bij een HBO-opleiding. Een dik jaar geleden dacht ik de studie ‘makkelijk’ binnen de termijn van 4 jaar te gaan afronden. Het eerste jaar zou pittig zijn, want dan was meisje nog veel thuis, maar daarna (nu) zou het gaan als een tierelier met veel studeertijd overdag als de dame hele dagen naar school zou gaan. Nu heb ik inderdaad meer tijd voor mezelf gekregen, maar niet alle tijd gaat, zoals ik had gedacht/gepland, naar de studie toe. Ook getob met de gezondheid al bijna 4 maanden, werkt niet bevorderlijk.

Recent ben ik tot het besef gekomen, dat dingen soms tijd nodig hebben en dat ik behalve mama en student, ook nog wat tijd nodig heb voor mezelf. Door de opvoeding van kleuter, waar ik bijna compleet alleen voor sta, is er een blijvende vermoeidheid ingeslopen al vanaf het moment dat ze in mijn buik aan het groeien was, nu 5 jaar geleden. Ze is een engeltje en voor geen goud zou ik haar willen missen, maar het bewust kiezen voor het alleenstaand ouderschap, nu ongeveer 2,5 jaar geleden, betekent wel dat ik er grotendeels van de tijd alleen voor sta en dat dat veel energie kost. Niet teveel, nooit teveel voor mijn engeltje. Toch bemerk ik dat het mijn studietempo beïnvloed. De concentratie neemt nu eenmaal af als je moe bent en ook de zin in studeren is niet altijd aanwezig.

Door redenen moest ik in het najaar mijn stage onderbreken en nu in het voorjaar lijkt het weer tegen te zitten om de stage op een lekkere manier te doorlopen. De gezondheid wil niet echt stimulerend meewerken. Toch geef ik niet op. Maandag krijg ik mijn stagebeoordeling over blok 1 en beginnen we aan blok 2. Ik blijf het positief benaderen en er voor gaan, dat blok voor de zomervakantie goed te kunnen afsluiten.

De LOI doet zelf ook nog een duit in het zakje, zag ik vanmorgen in een binnenkomende mail. Ze gaan de online leeromgeving drastisch veranderen en daardoor kan ik onder andere zo’n twee maanden geen examen afleggen in de periode mei-juni-juli. Nu kan ik wel vooruit hoor, en ligt mijn concentratie voorlopig toch echt bij de stageblokken en kunnen de examens wel even wachten voor diverse vakken, maar een extra opgelegde vertraging vanuit de LOI is natuurlijk niet wenselijk. Als troost mag ik nog een maand extra over mijn studie doen. Totaal nu dus 6 jaar en 1 maand. Dat lijkt nog een hele tijd, en ja ik ben best lekker onderweg al en aan de eindfase van de Propedeuse bezig, máár ik moet altijd rekening blijven houden met toekomstige verdere vertragingen.

Het belangrijkste van het besef dat niet al mijn ‘eigen’ tijd naar de studie kan gaan, is wel dat het studeren daardoor leuker is en minder een ‘moeten’. Ik ‘wíl’ ook graag studeren en de ene periode ga ik sneller vooruit als de andere. Nu even wat trager, maar misschien van de zomer weer met een versnelling.

Dus een vertraging: ja!

Erg: Nee!

Nu weet ik het!

Heus, ik heb het eerder geweten, ik denk iedereen op bepaalde leeftijd wel. Het overkomt ons bijna allemaal eens in de zoveel tijd. En toch als je dan een tijd er geen last van ondervindt, verdwijnt het gevoel van hoe het was naar de achtergrond en kan je op een gegeven moment zelfs niet meer terughalen hoe het ook al weer was. Misschien maar goed ook!

Maar nu weet ik het wéér!

Eigenlijk wil ik het zo snel mogelijk weer vergeten, mag dat?! Want hoe het nu is, is verre van leuk te noemen. En niet leuke dingen die vergeten we allemaal toch het liefst weer heel snel, dus logisch ook dat ik dat allang weer vergeten was. Nog geen beginnende geheugen aderlatingen dus. Nee, een bescherming van mijn geheugen tegen dit haast niet te hebben gedoe.

(Hier het winnende lot van een fikse keelontsteking, met messen die bij elke slikbeweging flinke steken geven en het me haast wel nalaten om meer dan noodzakelijk te slikken. Nu, kom ik erachter hoe vaak je per dag slikt. Daar sta je normaal toch niet bij stil, nou nu word ik er dag (en nacht) aan herinnerd. Pijnstillers vergeten in te nemen is er niet bij hoor, want zelfs met, is het slikken een ramp, laat staan zonder.) 

Dus ja, nu weet ik het …

Liever weet ik: wanneer vergeet ik het …

Voor altijd een droom?

Laat ik eens iets bekennen, iets wat echt puur iets van mijzelf is en niet al te veel mensen van mij weten. Ik heb een droom, die ik in gedachten al honderden keren heb uitgevoerd. Ben er al tig keren aan begonnen zelfs, maar nooit heb ik het volbracht:

Wat zou het toch geweldig zijn als je écht kan schrijven. Nee, niet deze woorden achter elkaar intypen, nee, écht schrijven op een manier die pakkend is. Zo pakkend dat men dingen van je wil lezen. Boeken, verhalen, columns, dat soort zaken. Dat je wat er ook maar in je geest ontstaat een uitlaatklep kan geven aan het papier en dat menig mens er blij van wordt, of herkenning vindt, of gewoon graag leest hoe jij (ik) iets beleeft.

Zou het niet fantastisch zijn, als je een schrijver kan zijn van een boek dat in de winkels ligt. Nee, geen ambities tot het niveau hoogvlieger, ik heb hoogtevrees, dus dichtbij de grond gaat mij beter af. Dat je gevonden wordt door de echte boekenwormen onder ons, die denken bij het lezen van je schrijfsel: kijk dat nog eens vernieuwend zijn en een andere kijk geven dan al het andere wat ik al heb gelezen. Die je een klein publiek geven door mond op mond reclame en dat je mensen kan laten genieten van wat er in je hoofd is ontstaan.

Stiekem is dat toch wel de hoofdreden van het ontstaan van deze blog. Een zuiver fictieschrijver ben ik niet, dus graag gaat het over het leven zelf, wat ik beleef en ervaar. Vandaar ook het anonieme karakter, want schop je mensen niet tegen de schenen als je dingen schrijft die herkent worden, mensen die herkent worden, gevoeligheden die bloot komen te liggen aan de oppervlakte. Ik wil niemand kwetsen, maar wel mijn verhaal kwijt. Het is te fijn om het te verwoorden. Gelukkig is er altijd nog de mogelijkheid van het schrijven onder pseudoniem. Maar goed, het is nu nog ‘slechts’ een droom. Eentje die ik hier een klein beetje beleef en ervaar, met steeds meer mensen die dit kleine domein op het worldwideweb weten te vinden. Het geeft een heerlijk gevoel: wat kan schrijven toch fijn zijn!

WE-300: Evenaren

Nooit gaat me dat lukken, nog in geen tienduizend jaar! Waarvan ik er hooguit 103 leef. ‘Ooit als kind riep ik dat: “Ik word 103 jaar!”, dus dat houden we maar aan als deadline.’ Het lijkt elk jaar minder te worden. Nee, niet lijken, maar het is een voldrongen feit: dat wordt het elk jaar! Steeds minder!

Wil ik eigenlijk wel dat me het lukt? Dat ik ben of word zoals zij?

Zij: de belichaming van de ‘perfecte’ vrouw, die alle ballen met gemak met één hand jonglerend weet hoog te houden en onderwijl nog een dansje erbij doet ook.

Ik: die daarentegen moeite heeft met twee handen niet nog meer ballen uit mijn handen te laten vallen, dan al niet is gebeurd de laatste weken. Om me heen kijkend zie ik meerdere ballen liggen die vragen, stilzwijgend, haast smekend, om weer te worden opgepakt. Alleen hoe moet ik dat in godsnaam doen, met dit lichaam dat zo uit balans is gebracht door aanhoudende ziektes en vermoeidheid. Waar haal ik de kracht vandaan?

Heus: ik wil wel, ik snap die ballen wel hoor, die weer wat graag de lucht in willen worden geworpen en me een completere vrouw maken, die dichterbij ‘de perfecte single mama’ komt, die ik eigenlijk graag wil zijn. Maar leg ik de lat niet altijd al veel te hoog? Vraag ik niet altijd al veel te veel van mezelf, waardoor het nu haast een nog onmogelijker opgave is om te voldoen aan het gevraagde.

Vragen, enkel maar meer vragen, en het ontbreekt me aan antwoorden. Er rest me niets anders dan me neerleggen bij het feit dat ik het nooit zal redden tot ‘de perfecte vrouw’ en het zal moeten doen met smekende ballen op de grond die af en toe heel even mee mogen de lucht in.

Alwéér keelpijn en stage blok 1 afgerond.

Om moedeloos van te worden: alwéér keelpijn! “Zucht!” Zondag voelde ik al iets, gisterochtend was het al erg gevoelig en vannacht (nu) doet het ronduit pijn. 😦

Het erge eraan is, dat zeer waarschijnlijk mijn stem wéér heel erg eronder gaat lijden. Deze was nog niet eens goed hersteld na de laatste antibioticakuur, die me van een hardnekkige luchtweginfectie afhielp nu een week geleden.

Al met al zijn we hier doorlopend aan het kwakkelen. Sinds medio december zijn dametje en ik afwisselend grieperig of erg verkouden. Dametje hoorde ik eerder al klagen over een pijnlijke keel en jawel, ook mama heeft deze nu wéér te pakken. Echt niet tof!

Laten we hopen dat mijn stem het een beetje gaat houden, want hij is net goed genoeg om weer les te kunnen geven op mijn stageschool. De keelpijn gaan we wel weer met de nodige dropjes en honingthee te lijf, dat overleven we wel, maar mijn stem baart me echt de meeste zorgen. Ik wil niet nog meer stagedagen moeten annuleren omdat ik geen woord uit kan brengen. Gisteren was ik juist zo in de jubelstemming omdat ik mijn uren aan stage voor blok 1 erop heb zitten. Iets wat maar meer en meer vertraging opliep door, of ziekte van mijn kleuter, of door zelf in de lappenmand te zitten. De griep heeft hier in huize T & D goed om zich heen geslagen deze winter. Eigenlijk ben ik er na 3 maanden wel eens klaar mee en deze nieuwe keelpijn valt buiten de voorgenomen planning om nu minimaal een half jaar in volledige gezondheid door te brengen. Helaas, wat doe je eraan.

Afijn, niet klagen maar dragen en bidden om kracht, wist een vriend mij langere tijd geleden al te vertellen. Nu ben ik niet echt gelovig, maar een schietgebedje naar boven, met de vraag of deze nieuwe ontwikkeling weer snel over mag gaan, kan natuurlijk geen kwaad.

Genoeg geklaagd nu dus. Laten we vóóral stil staan bij het heuglijke feit dat ik blok 1 heb afgerond op mijn stageschool. Volgende week moet ik alles aan lesvoorbereidingen, het logboek en een nog in te vullen beoordelingsformulier meenemen naar school en gaan mijn mentor en ik daar na de lesdag voor zitten. Toch wel een spannend moment. Een beoordeling in de praktijk weegt immers heel zwaar als je later voor de klas wilt komen te staan als Juf. Afwachten maar!

Nu thuis nog het praktijkonderzoek afwikkelen waar ik ook in de vorige blog al wat over schreef. Dan kan na volgende week maandag de beoordeling inclusief de op te leveren opdrachten naar mijn coach worden gestuurd bij de LOI voor de uiteindelijke praktijkbeoordeling van blok 1.

Al met al een zeer tevreden gevoel over de studie. Hopelijk kan ik na het posten van deze blog nog wat uurtjes slapen. Ik ben liever geen nachtbraker, maar soms is er even een tijdje uit gaan beter als maar in bed blijven liggen draaien. Slaap allemaal lekker verder voor nu en voor straks: Goedemorgen!