Lang weekend!

Vandaag is mijn dametje ook al vrij op Goede Vrijdag, dus met Pasen erbij, 4 vrije dagen op rit. Een lang weekend dus voor haar en ook voor mama, want ook mijn stagedag gaat aanstaande maandag uiteraard niet door.

Eerst waren er plannen om vandaag naar Oma en Opa te gaan, die daar ook nichtje en neefje te logeren hebben. Dan zou dametje even lekker met hun kunnen spelen. Helaas, is nichtje ziek en gaat dat feest niet door. We gaan het na het vele ziek-zijn hier niet opzoeken door toch zo eigenwijs te zijn en toch te gaan. Inmiddels hebben we papa al gesproken en kan dametje al wat eerder dan gepland naar haar vader toe om daar het Paasweekend door te brengen.

Ze heeft daar uiteraard heel veel zin in. Logisch, want zoveel ziet ze haar papa niet. Voor kinderen is een weekend om de 14 dagen natuurlijk veel te weinig. Het was echter wat haar vader destijds wilde bij het opstellen van het ouderschapsplan. Ik had co-ouderschap voorgesteld, maar daar wilde hij niet eens over nadenken. Het werd een bezoekregeling en gedeelde ouderlijke macht.

Omdat dametje de laatste tijd op meerdere wijzen te kennen gaf haar vader te missen, ben ik zelfs het gesprek met hem aangegaan buiten haar om. Heb toen aangegeven dat hij best meer tijd met zijn dochter mocht doorbrengen. Hij gaf echter te kennen daar geen tijd voor te hebben. Hij moest immers stand-by staan voor zijn werk die andere zaterdag en zondag deed hij nu eenmaal zijn huishouden, want doordeweeks had hij ook weinig tijd. Nu zie ik niet in waarom je je dochter niet kunt zien als je je huishouden doet, gebeurt hier immers ook gewoon tussendoor en geen tijd hebben voor je dochter, is in mijn ogen gewoon een verkeerde prioriteitstelling. Afijn, we zijn niet voor niets gescheiden, alleen nu lijdt mijn dochter hier onder. Ze mist haar vader, heel logisch. Want als hij er wel is, is hij een leuke papa voor haar. Enkel zal het niet overlopen van de extra momenten buiten de bezoekregeling om. Jammer vind ik dat, vooral voor dametje.

Zo lang als ik kan zal ik haar proberen te beschermen tegen de ik-denk-vooral-aan-mijzelf houding van haar vader. Echter ze wordt ouder en gaat beetje en beetje steeds meer ervaren. Uiteindelijk zal hij zelf haar vragen krijgen voorgeschoteld, mijn dochter kennende. Voor nu vind ik mijn beschermende rol niet meer dan normaal. Met net 4 jaar hoef je je daar nog niet mee bezig te houden. Dat doe ik wel, op de achtergrond, balend als een stekker wanneer hij haar weer eens te kort doet en dat dan weer compenserend met extra mama-aandacht.