Binnenkort wordt deze oude site verwijderd

Omdat deze site geheel is overgezet op http://toppenendalen.nl is deze site overbodig geworden.

Het aanhouden kan enkel verwarrend werken, daarom zal ik deze site zonder nog verdere aankondiging binnenkort verwijderen. Indien je Toppen en Dalen wil blijven volgen, dan raad ik je aan naar het nieuwe adres te gaan en daar opnieuw je aan te melden om te volgen. Aangezien de volginstellingen via deze site niet meer werken.

Indien je Toppen en Dalen volgt via de wordpress.com lezer, dan zal je geen updates meer ontvangen na dit bericht. Je moet je dan via een nieuwe wijze abonneren op de andere site.

Andere website en veranderingen T&D

Gisteren en al bijna deze hele dag continu bezig geweest met een nieuwe website. Na heel lang wikken en wegen heb ik besloten een site te maken geheel gerelateerd aan het onderwerp afvallen en dan wel onder mijn eigen naam. Helaas kan ik hier de link niet geven van deze tot nu toe nog geheel onbekende site. Ik blog hier immers anoniem en kan niet omdat ik jullie graag die site laat zien nu ineens niet meer anoniem blijven. Dat is immers met hele goede redenen, zodat ik hier vrij en zonder beperkingen kan zeggen wat ik wil zonder tegen iemands schenen te schoppen.

Waarom die site dan wel onder mijn eigen naam zou je zeggen. Wel ik post daar ook foto’s en video’s die hopelijk ook vooral stimulerend voor mezelf zullen gaan werken. Die site is een extra stimulans in mijn strijd tegen de overtollige kilo’s. Door daar mezelf beeldend weer te geven is natuurlijk de anonimiteit geheel weg.

Hier verschuil ik me fijn in een wolk van onbekendheid. Ergens jammer dat ik me niet vrij genoeg voel om hetgeen ik hier op deze blog allemaal neerschrijf ook onder mijn eigen naam te doen. Velen met mij, denk ik dan maar. Het is nu eenmaal het één of het ander, een middenweg is er niet. Of je doet het anoniem of bekend. Zwart of wit.

Ook voor Toppen en Dalen staan er veranderingen op stapel: er komt een eigen domein aan! Nog even en deze weblog gaat verder op domein: http://toppenendalen.nl Hierdoor krijg ik meer vrijheid in het aanpassen van de site. Naar verwachting zal dat allemaal ergens dit weekend wel gaan plaatsvinden. De domein is al aangevraagd.

Al met al een drukke boel hier dus in huize Toppen en Dalen en geen tot weinig tijd om andere blogs bij te lezen. Ik ga mijn best doen dat allemaal weer in te halen als alles draait zoals het moet. Tot snel!

Verhaal #1 – de roze bril

Schrijven is zalig, over eigen dingen, geheel zoals het leven is, zonder terughoudendheid op deze anonieme blog. Maar verhalend schrijven is ergens nog lekkerder omdat niet alles waargebeurd hoeft te zijn of direct uit mijn leven afkomstig. Een mix is helemaal een uitdaging: wat gebruik je uit je eigen leven, wat dik je aan met fantasievolle feitjes of uit het leven van een ander overgenomen. Kortom: op mijn blog ook plek voor zelfgeschreven verhalen.

Verhaal #1 – de roze bril

Met een knal vliegt de deur dicht. Compleet over haar toeren beent Saar weg van daar. Een hufter is het, niets meer of minder als een egoïstische blaaskaak. Hoe heeft ze in hemelsnaam ooit wat in die ellendige pummel kunnen zien! Alles deed ze voor hem, ze had zelfs zijn kont afgeveegd als hij het had gevraagd. Nee, dat toch niet, bedenkt ze zich, maar bijna alles had ze wel voor hem gedaan. Hem opgepakt uit de goot, gezorgd voor een aantal nieuwe kleren, een fris kapsel en de noodzakelijke dingen aangeschaft die hij zo ontbeerde en hem uit goedheid verwend met nog wat meer van dat alles. Al met al is dat behoorlijk in de papieren gaan lopen, maar dat doe je voor je liefje toch? Je bent verliefd en blind voor heel veel zaken. Je wil niet horen wat anderen zeggen, nee natuurlijk gebruikte hij je niet, hoe kom je daar nu bij! Hij had gewoon veel pech gehad in het leven en kwam nu zijn reddende engel tegen en ze zouden samen nog lang leven en gelukkig zijn.

Drie maanden duurde het sprookje, nou ja sprookjes, zo zag het eruit door die verdomde roze bril, die toen in stukken viel op de grond. Ineens leek hij niet meer die leuke man waar ze vele vlinders voor had. Ze zag ineens dat hij eigenlijk enkel aan zichzelf dacht en haar het naar de zin maakte zoals hem dat uitkwam. Hij liet alle aandacht hem welgevallen. natuurlijk haalde schatje zijn drankjes en eten voor hem. Waste ze zijn kleren. Kookte ze zijn eten. Kocht ze wat hij maar nodig bleek te hebben en ach af en toe een aai over haar bol kon er nog maar net vanaf. Haar kant op kwam er maar bitter weinig, maar met roze bril op had ze het logisch gevonden, hij moest immers herstellen, had haar aandacht nodig. Hij kwam van ver en zij wilde helpen, er voor hem zijn. Ze was er voor hem geweest en hoe! Ze had zichzelf letterlijk weggegeven tot er weinig van haarzelf overbleef, anders dan een gevende vrouw die niet eens meer wist hoe het was om ook maar iets terug te ontvangen.

Als dan die roze bril bruut van je neus wordt geslagen door een onverwachte klap in het gezicht, is het even duizelen en opnieuw richting bepalen. Wat is er in hemelsnaam gebeurd, de afgelopen maanden? Hoe blind kan een vrouw zijn, nee sterker nog, hoe blind is zij geweest. Nooit had ze ook maar gedacht zo diep te kunnen wegzinken in het vergeten wie ze zelf was en waar zij recht op had. Toch was het gebeurd.

De knal van de deur klinkt nog na in haar hoofd en ze beent verder weg van daar. Nooit, maar dan ook nooit wil ze die eikel nog zien, laat staan zijn leugens aan moeten horen. Het is een bedrieger, een leugenaar. Hij verzon zijn wereld gewoon voor het gemak even aan elkaar om nog meer gebruik te kunnen maken van haar goedheid. Dat is nu voorbij, voorgoed. Hij stikt maar in de materialistische zaken die hem zijn welgevallen, haar hart en ziel zijn vanaf nu beschermd tegen zijn mooie praatjes.

Lang weekend!

Vandaag is mijn dametje ook al vrij op Goede Vrijdag, dus met Pasen erbij, 4 vrije dagen op rit. Een lang weekend dus voor haar en ook voor mama, want ook mijn stagedag gaat aanstaande maandag uiteraard niet door.

Eerst waren er plannen om vandaag naar Oma en Opa te gaan, die daar ook nichtje en neefje te logeren hebben. Dan zou dametje even lekker met hun kunnen spelen. Helaas, is nichtje ziek en gaat dat feest niet door. We gaan het na het vele ziek-zijn hier niet opzoeken door toch zo eigenwijs te zijn en toch te gaan. Inmiddels hebben we papa al gesproken en kan dametje al wat eerder dan gepland naar haar vader toe om daar het Paasweekend door te brengen.

Ze heeft daar uiteraard heel veel zin in. Logisch, want zoveel ziet ze haar papa niet. Voor kinderen is een weekend om de 14 dagen natuurlijk veel te weinig. Het was echter wat haar vader destijds wilde bij het opstellen van het ouderschapsplan. Ik had co-ouderschap voorgesteld, maar daar wilde hij niet eens over nadenken. Het werd een bezoekregeling en gedeelde ouderlijke macht.

Omdat dametje de laatste tijd op meerdere wijzen te kennen gaf haar vader te missen, ben ik zelfs het gesprek met hem aangegaan buiten haar om. Heb toen aangegeven dat hij best meer tijd met zijn dochter mocht doorbrengen. Hij gaf echter te kennen daar geen tijd voor te hebben. Hij moest immers stand-by staan voor zijn werk die andere zaterdag en zondag deed hij nu eenmaal zijn huishouden, want doordeweeks had hij ook weinig tijd. Nu zie ik niet in waarom je je dochter niet kunt zien als je je huishouden doet, gebeurt hier immers ook gewoon tussendoor en geen tijd hebben voor je dochter, is in mijn ogen gewoon een verkeerde prioriteitstelling. Afijn, we zijn niet voor niets gescheiden, alleen nu lijdt mijn dochter hier onder. Ze mist haar vader, heel logisch. Want als hij er wel is, is hij een leuke papa voor haar. Enkel zal het niet overlopen van de extra momenten buiten de bezoekregeling om. Jammer vind ik dat, vooral voor dametje.

Zo lang als ik kan zal ik haar proberen te beschermen tegen de ik-denk-vooral-aan-mijzelf houding van haar vader. Echter ze wordt ouder en gaat beetje en beetje steeds meer ervaren. Uiteindelijk zal hij zelf haar vragen krijgen voorgeschoteld, mijn dochter kennende. Voor nu vind ik mijn beschermende rol niet meer dan normaal. Met net 4 jaar hoef je je daar nog niet mee bezig te houden. Dat doe ik wel, op de achtergrond, balend als een stekker wanneer hij haar weer eens te kort doet en dat dan weer compenserend met extra mama-aandacht.

Gezellig redigeren

Vanmiddag mag ik ‘gezellig’ een heel praktijkonderzoekverslag gaan redigeren, evenals een aantal sub opdrachten. Het praktijkonderzoek gaat over “De ontwikkeling van kinderen gedurende hun basisschoolperiode”. Een gedeelte van het onderzoek stond vast, maar het heeft me genoeg uren gekost om de literatuurstudie rond te krijgen en de observaties in de klassen te verwerken in een drietal leerlingsportretten. Totaal een 34 pagina’s aan leesvoer.

Het vaste karakter van het onderzoek maakt het document niet interessant voor buitenstaanders. Er zijn immers vele exemplaren met dito opzet in omloop. Toch heb ik er wel veel van geleerd als docent in opleiding. Je wordt immers gedwongen heel bewust naar de kenmerken, die kinderen doorlopen tijdens deze schoolperiode, te kijken.

Redigeren is niet erg om te doen, maar het kost de nodige tijd, die ik liever elders aan besteedde nu. Toch als eenmaal deze klus geklaard is, kan alles naar de LOI worden opgestuurd en zijn we weer een stap verder richting de studiepunten. Dus we gaan maar vol enthousiasme (lees: noodgedwongen met de nodige inzet) aan de gang. Misschien hoef ik niet al te veel te corrigeren en is de klus eerder geklaard als ingeschat. Laten we het hopen! 😉

Had niet gedacht dat ….

…. bloggen me zo goed zou doen! 🙂 

Ongelooflijk! De eerste blogmaand is nog niet voorbij (7 maart begonnen) en het schrijven gaat als een trein! Zoveel om over te schrijven, in mijn rustige hectische bestaan als single-mama, die probeert naast het mama-zijn ook nog tijd te vinden om haar andere ‘petten’ geregeld te dragen. De ‘blog-pet’ is er extra bij gekomen, als onderdeel van de ‘ontspanning-pet’. Nooit had ik gedacht dat het me zo goed zou doen om mijn gedachten hier weg te schrijven.

De keuze voor een ‘anoniem’ blog is goed geweest. Ik voel me vrijer om te schrijven wat me bezighoudt. Het heeft een haast therapeutische waarde soms, om wat er in mijn hoofd omgaat, te verwoorden hier. Alle reacties van lezers worden zeer gewaardeerd, echt super bedankt daarvoor! Ook merk ik dat er soms herkenning is, wat een fijn gevoel geeft. Het is dus niet dat ik hier alleen mee rondloop op deze aardbol. Ook, als ik andere blogs lees, herken ik geregeld gedachten die anderen delen. Ja, het is echt een fijn medium.

Langere tijd geleden blogde ik ook, maar toen niet anoniem. Dat hield in dat ik niet altijd zo vrijuit besprak waar ik tegenaan liep in het leven als nu hier. Ook verbaast het me dat ik binnen korte tijd al een leuke groep volgers heb gekregen. Ik dacht dat enkel de blogs met allerlei lifestyle, fashion, reviews en andere hippe zaken, zoveel volgers kregen. Binnenkort begroet ik wellicht wel mijn negenentwintigste en dertigste volger (via wp). 🙂  Stiekem toch iets waar ik wel een beetje trots op ben *bloost*. Ik had echt niet gedacht dat zoveel mensen graag meelezen, wat er zoal in mijn leven passeert.

Met veel plezier schrijf ik verder en lees ik verder, want ook de blogs die ik volg, blijven toenemen. Soms loop ik zelfs even achter met reageren, als het leven buiten blogland even teveel aandacht van me vraagt. Toch probeer ik dagelijks echt tijd in te ruimen om hier van me af te schrijven. Daardoor kan ik daarna veelal hetgeen ik hier geschreven heb, parkeren en verder gaan met andere zaken die mijn aandacht vragen. Dus ik kan het iedereen aanraden. Klim in de spreekwoordelijke pen en vertel aan jezelf wat je beleeft en je zal merken dat het oplucht. Je bent het ‘kwijt’. Het hoeft natuurlijk niet in een blog, een schrift voor jezelf werkt even zo goed. Al kan ik je vertellen dat de reacties die je online krijgt ook weer enorm goed kunnen doen en je net even dat kleine zetje kunnen geven dat je nodig hebt, of het beetje begrip waar ieder mens soms naar snakt.

Mijn hoofd loopt over

Lastig is het, niet in de zin van niet meer kunnen functioneren, maar als mijn hoofd zoals nu overloopt, is het een intense drukte van binnen. Het voelt alsof er tig gedachten tegelijkertijd om voorrang zitten te springen om op te ploppen in mijn hoofd. Echt een duidelijke lijn valt er niet in te ontdekken. Gevolg: een geroezemoes in mijn hoofd en een algeheel gevoel van drukte en onrust.

Concentreren wordt dan lastiger en moeilijke denktaken zijn haast een onmogelijke opgave als mijn hoofd in deze staat verkeerd. Dus laat ik het maar uitrazen en doe mijn normale dingen op de automatische piloot en hoop in stilte dat mijn dochter een beetje meewerkt. Wat meestal dan juist niet het geval is.

Ook vanmiddag heeft dochterlief uitgekozen voor een middag vol krokodillentranen. Ze is duidelijk vermoeid en heeft afleiding nodig, die ik zoveel als mogelijk geef en dan gaat het weer ‘even’ goed. Ook een ingelast middagslaapje heeft haar niet van de zeer gevoelige bui af kunnen helpen. Het leven van een kleuter is ook best zwaar, zo blijkt.

Ondertussen zijn we naar buiten geweest en de harde wind waaide even goed door mijn drukke hoofd heen. Helaas nam het niet al die over elkaar buitelende gedachten mee uit mijn hoofd. Toch voelde die koelte van buiten even goed en waren zelfs de regendruppels welkom. Dochterlief liep blij met haar regenlaarsjes aan buiten, zoekend naar plassen en ik was blij met elke andere vorm van drukte aan mijn hoofd, veroorzaakt door de wind.

Misschien is het herkenbaar, misschien ook wellicht helemaal niet. Voor mij is het een bekend terugkerend iets wat getriggerd wordt door overbelasting. Blijkbaar was een goed gesprek met een vriend en vanmorgen therapeut samen teveel van het goede binnen 24 uur. Mijn hoofd kan het allemaal niet bijgebeend krijgen en tot rust komen is wenselijk, het probleem is echter dat dat veelal niet zo makkelijk gaat, met over elkaar buitelende gedachten. Een gezonde levendig spelende kleuter om me heen die telkens op ontploffen staat is dan niet echt meehelpend, maar niet iets wat ik haar kan verwijten. Ze is immers kind en logisch dat ze moe is aan het einde van de dag.

Het verlangen naar rust is groot. Nog even en ik mag dametje weer in haar bed helpen en hopelijk is me een rustige avond en nacht gegund zonder veel gespook. Dan zal de rust zich hopelijk langzaam een weg vinden in mijn gestel. Morgen voelt het vast rustiger en ‘normaler’ aan tussen mijn oren.

Zo simpel kan het zijn!

Zoals gezegd in mijn blog van vanmorgen, zou ik later vandaag nog terugkomen op het gesprek met therapeut. Bij deze.

Zoals altijd had ik in de wachtkamer weer spijt van mijn gewoonte om op tijd aanwezig te zijn, want dat werd beloond met extra lang wachten. Therapeuten zijn, in mijn ervaring, zelden op tijd namelijk. Deze beste man, was helaas door oponthoud bij zijn afspraak voor mij opgehouden. Kan gebeuren. Therapeut kwam dan ook een kwartier na tijd verontschuldigend binnen gehaast.

In de wachtkamer zat ik me nog op te vreten over de vertraging… ik had immers toch al zoveel zin in de sessie… maar eenmaal bij therapeut binnen en zijn verontschuldigende manier van doen… dacht ik, ach, waar maakte ik me druk om, wat is 15 minuten op een mensenleven.

Al snel zaten we weer te praten, namen we de opdracht door die ik vorige keer had gekregen. Hij begreep mijn manier van uitvoering wel. Enkel vond hij het, net als ik, jammer dat ik er nog niet toe gekomen was om ook daadwerkelijk te gaan. (Ik zou naar een sportschool gaan bellen voor een intake maar verkoos het zwembad te bellen voor informatie)

Op het waarom ik niet was gegaan gaf ik als antwoord dat mijn gezondheid me parten had gespeeld. Eerst weer een keelontsteking en daarna veel, erg veel pijn in rug en linkerzijde. Hierdoor bedacht ik me dat gaan zwemmen geen zin had, ik kon immers de armslag niet maken. Vanmorgen kwam de eye-opener: Wat als ik nu eens niet zwemmen als doel nam, maar erheen gaan en desnoods enkel bubbelen in het bubbelbad? Dat ik zelf niet tot die mogelijkheid was gekomen, verbaasde mij toe ik het hoorde. Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Vond het zo stom van mezelf… had me zo vastgepind op het gaan zwemmen, dat ik niet overwoog dat erheen gaan en daar zijn en kijken wat kan, ook al heel goed zou zijn. Soms zie je de meest eenvoudige oplossingen niet meer als je in cirkeltjes aan het ronddraaien bent. Ik ben het levende bewijs.

Nu dus nog gaan uitvoeren….

Heb jij ook wel eens een eye-opener gekregen van iemand die je ergens op wees?