Binnenkort wordt deze oude site verwijderd

Omdat deze site geheel is overgezet op http://toppenendalen.nl is deze site overbodig geworden.

Het aanhouden kan enkel verwarrend werken, daarom zal ik deze site zonder nog verdere aankondiging binnenkort verwijderen. Indien je Toppen en Dalen wil blijven volgen, dan raad ik je aan naar het nieuwe adres te gaan en daar opnieuw je aan te melden om te volgen. Aangezien de volginstellingen via deze site niet meer werken.

Indien je Toppen en Dalen volgt via de wordpress.com lezer, dan zal je geen updates meer ontvangen na dit bericht. Je moet je dan via een nieuwe wijze abonneren op de andere site.

Andere website en veranderingen T&D

Gisteren en al bijna deze hele dag continu bezig geweest met een nieuwe website. Na heel lang wikken en wegen heb ik besloten een site te maken geheel gerelateerd aan het onderwerp afvallen en dan wel onder mijn eigen naam. Helaas kan ik hier de link niet geven van deze tot nu toe nog geheel onbekende site. Ik blog hier immers anoniem en kan niet omdat ik jullie graag die site laat zien nu ineens niet meer anoniem blijven. Dat is immers met hele goede redenen, zodat ik hier vrij en zonder beperkingen kan zeggen wat ik wil zonder tegen iemands schenen te schoppen.

Waarom die site dan wel onder mijn eigen naam zou je zeggen. Wel ik post daar ook foto’s en video’s die hopelijk ook vooral stimulerend voor mezelf zullen gaan werken. Die site is een extra stimulans in mijn strijd tegen de overtollige kilo’s. Door daar mezelf beeldend weer te geven is natuurlijk de anonimiteit geheel weg.

Hier verschuil ik me fijn in een wolk van onbekendheid. Ergens jammer dat ik me niet vrij genoeg voel om hetgeen ik hier op deze blog allemaal neerschrijf ook onder mijn eigen naam te doen. Velen met mij, denk ik dan maar. Het is nu eenmaal het één of het ander, een middenweg is er niet. Of je doet het anoniem of bekend. Zwart of wit.

Ook voor Toppen en Dalen staan er veranderingen op stapel: er komt een eigen domein aan! Nog even en deze weblog gaat verder op domein: http://toppenendalen.nl Hierdoor krijg ik meer vrijheid in het aanpassen van de site. Naar verwachting zal dat allemaal ergens dit weekend wel gaan plaatsvinden. De domein is al aangevraagd.

Al met al een drukke boel hier dus in huize Toppen en Dalen en geen tot weinig tijd om andere blogs bij te lezen. Ik ga mijn best doen dat allemaal weer in te halen als alles draait zoals het moet. Tot snel!

Verhaal #1 – de roze bril

Schrijven is zalig, over eigen dingen, geheel zoals het leven is, zonder terughoudendheid op deze anonieme blog. Maar verhalend schrijven is ergens nog lekkerder omdat niet alles waargebeurd hoeft te zijn of direct uit mijn leven afkomstig. Een mix is helemaal een uitdaging: wat gebruik je uit je eigen leven, wat dik je aan met fantasievolle feitjes of uit het leven van een ander overgenomen. Kortom: op mijn blog ook plek voor zelfgeschreven verhalen.

Verhaal #1 – de roze bril

Met een knal vliegt de deur dicht. Compleet over haar toeren beent Saar weg van daar. Een hufter is het, niets meer of minder als een egoïstische blaaskaak. Hoe heeft ze in hemelsnaam ooit wat in die ellendige pummel kunnen zien! Alles deed ze voor hem, ze had zelfs zijn kont afgeveegd als hij het had gevraagd. Nee, dat toch niet, bedenkt ze zich, maar bijna alles had ze wel voor hem gedaan. Hem opgepakt uit de goot, gezorgd voor een aantal nieuwe kleren, een fris kapsel en de noodzakelijke dingen aangeschaft die hij zo ontbeerde en hem uit goedheid verwend met nog wat meer van dat alles. Al met al is dat behoorlijk in de papieren gaan lopen, maar dat doe je voor je liefje toch? Je bent verliefd en blind voor heel veel zaken. Je wil niet horen wat anderen zeggen, nee natuurlijk gebruikte hij je niet, hoe kom je daar nu bij! Hij had gewoon veel pech gehad in het leven en kwam nu zijn reddende engel tegen en ze zouden samen nog lang leven en gelukkig zijn.

Drie maanden duurde het sprookje, nou ja sprookjes, zo zag het eruit door die verdomde roze bril, die toen in stukken viel op de grond. Ineens leek hij niet meer die leuke man waar ze vele vlinders voor had. Ze zag ineens dat hij eigenlijk enkel aan zichzelf dacht en haar het naar de zin maakte zoals hem dat uitkwam. Hij liet alle aandacht hem welgevallen. natuurlijk haalde schatje zijn drankjes en eten voor hem. Waste ze zijn kleren. Kookte ze zijn eten. Kocht ze wat hij maar nodig bleek te hebben en ach af en toe een aai over haar bol kon er nog maar net vanaf. Haar kant op kwam er maar bitter weinig, maar met roze bril op had ze het logisch gevonden, hij moest immers herstellen, had haar aandacht nodig. Hij kwam van ver en zij wilde helpen, er voor hem zijn. Ze was er voor hem geweest en hoe! Ze had zichzelf letterlijk weggegeven tot er weinig van haarzelf overbleef, anders dan een gevende vrouw die niet eens meer wist hoe het was om ook maar iets terug te ontvangen.

Als dan die roze bril bruut van je neus wordt geslagen door een onverwachte klap in het gezicht, is het even duizelen en opnieuw richting bepalen. Wat is er in hemelsnaam gebeurd, de afgelopen maanden? Hoe blind kan een vrouw zijn, nee sterker nog, hoe blind is zij geweest. Nooit had ze ook maar gedacht zo diep te kunnen wegzinken in het vergeten wie ze zelf was en waar zij recht op had. Toch was het gebeurd.

De knal van de deur klinkt nog na in haar hoofd en ze beent verder weg van daar. Nooit, maar dan ook nooit wil ze die eikel nog zien, laat staan zijn leugens aan moeten horen. Het is een bedrieger, een leugenaar. Hij verzon zijn wereld gewoon voor het gemak even aan elkaar om nog meer gebruik te kunnen maken van haar goedheid. Dat is nu voorbij, voorgoed. Hij stikt maar in de materialistische zaken die hem zijn welgevallen, haar hart en ziel zijn vanaf nu beschermd tegen zijn mooie praatjes.

Lang weekend!

Vandaag is mijn dametje ook al vrij op Goede Vrijdag, dus met Pasen erbij, 4 vrije dagen op rit. Een lang weekend dus voor haar en ook voor mama, want ook mijn stagedag gaat aanstaande maandag uiteraard niet door.

Eerst waren er plannen om vandaag naar Oma en Opa te gaan, die daar ook nichtje en neefje te logeren hebben. Dan zou dametje even lekker met hun kunnen spelen. Helaas, is nichtje ziek en gaat dat feest niet door. We gaan het na het vele ziek-zijn hier niet opzoeken door toch zo eigenwijs te zijn en toch te gaan. Inmiddels hebben we papa al gesproken en kan dametje al wat eerder dan gepland naar haar vader toe om daar het Paasweekend door te brengen.

Ze heeft daar uiteraard heel veel zin in. Logisch, want zoveel ziet ze haar papa niet. Voor kinderen is een weekend om de 14 dagen natuurlijk veel te weinig. Het was echter wat haar vader destijds wilde bij het opstellen van het ouderschapsplan. Ik had co-ouderschap voorgesteld, maar daar wilde hij niet eens over nadenken. Het werd een bezoekregeling en gedeelde ouderlijke macht.

Omdat dametje de laatste tijd op meerdere wijzen te kennen gaf haar vader te missen, ben ik zelfs het gesprek met hem aangegaan buiten haar om. Heb toen aangegeven dat hij best meer tijd met zijn dochter mocht doorbrengen. Hij gaf echter te kennen daar geen tijd voor te hebben. Hij moest immers stand-by staan voor zijn werk die andere zaterdag en zondag deed hij nu eenmaal zijn huishouden, want doordeweeks had hij ook weinig tijd. Nu zie ik niet in waarom je je dochter niet kunt zien als je je huishouden doet, gebeurt hier immers ook gewoon tussendoor en geen tijd hebben voor je dochter, is in mijn ogen gewoon een verkeerde prioriteitstelling. Afijn, we zijn niet voor niets gescheiden, alleen nu lijdt mijn dochter hier onder. Ze mist haar vader, heel logisch. Want als hij er wel is, is hij een leuke papa voor haar. Enkel zal het niet overlopen van de extra momenten buiten de bezoekregeling om. Jammer vind ik dat, vooral voor dametje.

Zo lang als ik kan zal ik haar proberen te beschermen tegen de ik-denk-vooral-aan-mijzelf houding van haar vader. Echter ze wordt ouder en gaat beetje en beetje steeds meer ervaren. Uiteindelijk zal hij zelf haar vragen krijgen voorgeschoteld, mijn dochter kennende. Voor nu vind ik mijn beschermende rol niet meer dan normaal. Met net 4 jaar hoef je je daar nog niet mee bezig te houden. Dat doe ik wel, op de achtergrond, balend als een stekker wanneer hij haar weer eens te kort doet en dat dan weer compenserend met extra mama-aandacht.

Gezellig redigeren

Vanmiddag mag ik ‘gezellig’ een heel praktijkonderzoekverslag gaan redigeren, evenals een aantal sub opdrachten. Het praktijkonderzoek gaat over “De ontwikkeling van kinderen gedurende hun basisschoolperiode”. Een gedeelte van het onderzoek stond vast, maar het heeft me genoeg uren gekost om de literatuurstudie rond te krijgen en de observaties in de klassen te verwerken in een drietal leerlingsportretten. Totaal een 34 pagina’s aan leesvoer.

Het vaste karakter van het onderzoek maakt het document niet interessant voor buitenstaanders. Er zijn immers vele exemplaren met dito opzet in omloop. Toch heb ik er wel veel van geleerd als docent in opleiding. Je wordt immers gedwongen heel bewust naar de kenmerken, die kinderen doorlopen tijdens deze schoolperiode, te kijken.

Redigeren is niet erg om te doen, maar het kost de nodige tijd, die ik liever elders aan besteedde nu. Toch als eenmaal deze klus geklaard is, kan alles naar de LOI worden opgestuurd en zijn we weer een stap verder richting de studiepunten. Dus we gaan maar vol enthousiasme (lees: noodgedwongen met de nodige inzet) aan de gang. Misschien hoef ik niet al te veel te corrigeren en is de klus eerder geklaard als ingeschat. Laten we het hopen! 😉